DZIEŃ BARDZO DOBRY MILU
Powtórzę za Dodatkiem - "Cieszę się, że znów publikujesz"; wiem, wiem - przecież jest "kawiarenka" - ale to nie to samo. To tu, na głównej stronie, tak bardzo nam Ciebie brakowało, to Twoje miejsce!
Co do wiersza - przypomina mi się, jak ze starszym bratem, określaliśmy różne dziwne zjawiska, zachodzące w naszym wspólnym pokoju; czasem też jakaś ciocia, czy też wujek coś tam podpowiedział Dzieciakom bardzo pomagało to rozładować napięcie i zażegnać braterskie wojny( szczególnie, gdy z góry padł rozkaz - zróbcie wreszcie porządek), zawsze było na kogo zwalić winę, a my? My byliśmy święci!
Wymyślanie takich potworków, nie tylko rozładowuje złość i nerwowe napięcie u dzieciaków ale oczywiście pomaga też zasnąć, oswajając z cieniami, czającymi się w kątach, czynią je bardziej przyjaznymi, wręcz "tolerowalnymi" jak maskotka.
Pozdrawiam najserdeczniej - Zbyś

Droga Milu
Życzę Ci jak najwięcej takich inspirujących "bałaganiarzy", a jeśli kochają potworki, to tym bardziej, bo to oznacza, że mają rozwiniętą wyobraźnię, by tworzyć, a nie "potworzyć". A mrok faktycznie przemija, jak wspólnie pisaliśmy w moich "Dreszczach" - w świetle latarki

Gdybym miał dzieci, to bym im chętnie takie wierszyki czytał. Dobrze napisane, każdego z bałaganiarzy można sobie łatwo wyobrazić. Miło Cię znów tutaj widzieć, Mila!

Kochana Milu,
zajrzałam na PP, bo miałam sen, że napisałaś do mnie i opublikowałaś jakiś nowy wiersz.
Pierwsze się nie sprawdziło, ale drugie - tak.
Z ogromną przyjemnością Cię widzę i z rozczuleniem czytam Twój wiersz o sympatycznych potworkach.
Pozdrawiam najserdeczniej i chyba też dam do poczekalni swój wiersz lub przekład. Lila

Rozumiem, Milu, cóż, życie...

Dałam do poczekalni jeden przekład i jeden swój wiersz. Mam nadzieję, że wkrótce się ukażą.

Cieszę się na ponowne kontakty i Twoje życzliwe podpowiedzi.

Pozdrawiam najserdeczniej. Lila

Super!

Szefie - a nie należałoby wyprawić jakiejś uczty za powrót dzieci marnotrawnych? ))

coś dobrego wraca, jak wnuk nieskorek
na portal zapomniany przez Boga i Miladorę

Brzmi jak bardzo dobry pomysł! Ja dalej stacjonuję w Krakowie, więc... czemu by nie?

Cóż, rozumiem, wszyscy są zabiegani, to nie te czasy co kiedyś.



Zgadza się, już za rok skończymy 20 lat. Wtedy już nie będzie zmiłuj i trzeba zrobić imprezkę na mieście.

10 lat temu był zlot w Krakowie. Upamiętniłam go takim wierszykiem:

W Krakowie

Pod Adasiem wśród gołębi
pisarczyków tłum się kłębi.
Wasyl dzielnie nas ustawia,
będzie fotka, super sprawa.

Piękne słońce nad Krakowem
(fakt, że trochę piecze w głowę),
kwiaciareczki uśmiechnięte,
Adaś coś o Zosi szepcze...

Hejnał płynie ponad miastem,
a my się raczymy ciastem -
babeczkami z czekoladą
(Zawsze piekła przez noc całą).

Po babeczkach wyruszamy
w stronę Floryjańskiej Bramy,
by Plantami przejść radośnie
i krakowską chłonąć wiosnę,

a na końcu owej drogi
w "Chłopskim jadle" zjeść pierogi
oraz inne specyjały,
co na stołach się zjawiały.

Nieco później do Drukarni
podążyły zacne panny
w towarzystwie swych rycerzy
(kiep ten, co mi nie chce wierzyć).

Ja, niestety, tam nie byłam,
miodu, wina też nie piłam,
ale wzniosłam kufel z "tyskim"
na cześć Zlotowiczów wszystkich

i skreśliłam owe wersy,
by zdarzenie upamiętnić.
Nie zmieściłam Waszych nick'ów,
lecz to zrobię - w pamiętniku.

A tymczasem Wam posyłam
moc uścisków, panna Lilah.

PS
Sorry za pisarczyków, jeżeli ktoś czuje się urażony. Portal Pisarski, więc chyba może być.