Pachnący groszek (bajka)

Prostoduszny, jak mała dziecina,
po wysmukłych kolumnach werandy
w górę groszek pachnący się wspinał,
wyrastając z trawników zadbanych.
 
I zdarzyło się, może wbrew woli,
że w marmurze zakochał się niemym,
i tak rósł w zimne piękno wpatrzony,
owładnięty uczuciem bezdennym.
 
Lecz na próżno różowiał wraz z zorzą,
oplatając sylwetkę nieczułą:
nie do szczęścia kamienie stworzono,
więc i on wcale kochać nie umiał.
 
Nastąpiła jesienna szaruga,
groszek gasł, nie rozsiewał już woni,
marmur zaś się przeglądał w kałużach,
cały mchem otulony zielonym.
 
- Z mchem mi ładnie – pomyślał  zuchwale –
ale po cóż mi wszystkie te kwiaty?
Wicher, słysząc kamienia pytanie,
postanowił go kwiatów pozbawić.
 
Zebrał piasek z alejek i ruszył,
uderzając w starucha – żart taki –
kolorowe opadły kwiatuszki,
jak pąsowy śnieg marzeń opadły!
 

Душистый горошек (сказка)

Прост и ласков, как помыслы крошек,
У колонок веранды и тумб
Распускался душистый горошек
На взлелеянной пажити клумб.

И нечаянно или нарочно,
Но влюбился он в мрамор немой,
Точно был очарован он, точно
Одурачен любовью самой!

Но напрасно с зарей розовел он,
Обвивая бесчувственный стан:
Не для счастия камень был сделан,
И любить не умел истукан.
 
Наступали осенние стужи,
Угасал ароматный горох;
И смотрелся в зеркальные лужи
Грубый мрамор, закутанный в мох.

— Мох идет мне, — подумал он важно:
Но зачем я цветами обвит? —
Услыхал это вихрь и отважно
Порешил изменить его вид.

Взял он в свиту песчинки с дорожек
И шутливо на старца напал, —
И опал разноцветный горошек,
Алым снегом мечтаний опал!..

1909