To zawsze jest ta sama muza?

Ładny przekład, Lilu.


Ta sama, mimo że czasem prowadzi do raju, a czasem do piekła.

Chociaż, z drugiej strony, może każdy poeta ma taką muzę, na jaką zasługuje?

Miłego dnia.

Prosżę koleżeństwa lirycznego, nie znam tylu wierszy Achmatowej, co cenzura, profesura,
ale jednakowoż, na podstawie tych poznanych - o miłości, wiem, że to nie jest
o zachwycie, który boli.

Ta muza zamiast fujareczki pyka fajkę, no bo gdyby napisała bardziej dosłownie o niedoszłym duchownym, strzegącym ludzi przed piekłem- o Stalinie, to by więcej nie pisała.

Sorry lirykaony.

Wiadomo, ale dla mnie ten wiersz jest proroczy. Jest o Stalinie - muzie komunizmu,
proszę brązów nieuspokojonych.

pewny etat w cenz urze.

niewiele liznąłem literatury rosyjskiej,
z tego, co dane mi było przeczytać ostatnio, w technikum połykałem książki / za długo byłem od nich uzależniony/ - głównie klasyków z rosyjskich, Czerchow, Turgieniew, Szyszkow, dwa Tołstoję, trochę socrealizmu. póżniej Nabokov i poeci, poetki, którym poświęcano całe numery Literatury na świecie. Na konieć Słżeniczym, co tylko mi jego wpadło w ręce.
Bukowski - Powraca wiatr. I jeszcze inni, bez wymieniania.

Stąd to moje skrzywienie przechodzące w pewność, że tak Achmatowa przedstawiła objęcie wszechładzy przez Stalina.

Za miłość do Stalina nie cenię Szymborskiej i piewców jej dzieł.