Jak radośnie na balkonie -
uśmiechają się begonie,
słodkie minki robią fuksje,
zachwycone pnącym bluszczem.
 
Pelargonie w całej krasie
patrzą, kogo zwabić da się.
Może motyl – wieczny chłopiec –
się skrzydełkiem o nie otrze
 
i z wrodzonym wdziękiem szepnie:
czar wasz i urodę wielbię.
Pozazdroszczą im surfinie,
łza niejednej z oczu spłynie.
 
Ale słonko – dobry duszek -
zza chmur wyjrzy, łzy osuszy,
zaś wiatr porwie lowelasa,
by gdzie indziej sobie hasał.
 
A kwiatuszki w swoim gronie
będą cieszyć się spokojem.