Ni krzyża, ni mogiły...

Ni krzyża, ni mogiły,
W pośpiechu do ziemi,
Tylko gwiazdy zastygły,
Tylko wieczność pędzi.
 
Tylko echo odgłosy
W złote słowa składa,
A o wschodzie pąsowym
Szepty słychać w trawach.
 
I, tak jak ludzie, drzewa
Nie śpią, smutkiem zdjęte:
Wieczna pamięć, że cierpiał
Na krzyżu rozpięty.
 
I za to, że z uśmiechem
Śmierć i męki przyjął,
Że sprawę niemożliwą
Uczynił możliwą.
 
Ni krzyża, ni mogiły,
Tylko rdestu połać,
Lecz, pełne strasznej siły,
Wciąż brzmią złote słowa.

Ни креста, ни могилы
 
Ни креста, ни могилы,
Только наспех зарыт,
Только звезды застыли,
Только вечность летит.
 
Только эхо уходит
В золотые слова,
И на красном восходе
Что-то шепчет трава.
 
И деревья, как люди,
Печально не спят:
Память вечною будет
И за то, что распят!
 
И за то, что с усмешкой
Принял муки и смерть,
И за то, что не в спешке
Мог немыслимо сметь!
 
Ни креста, ни могилы,
Лишь трава-мурава,
Но полны страшной силы
Золотые слова.