gdy będziemy bez pośpiechu
dzień kolejny zapominać
wyciągając wnioski z przeczuć
a noc czernią nadgorliwa
nie odpowie snem na pustkę
odzierając z duszy łupkę

biała kartka znów wyzwanie
rzuci cicho treści nocy
oszukując szarą pamięć
zwykłe słowa zmieni w strofy
i być może tuż nad ranem
coś pięknego znów się stanie

karmin wina noc ogrzeje
upajając bladość świtu
w tle Norwidem zabrzmi Niemen
sen wyświetli strzępy mitów
nim okryje chłodnym cieniem
nowy rozdział w starej księdze

lecz nadzieja zmieni plany
zamiast śniegu deszcz za oknem
będzie prosił szyby łzami
o błyszczenie letnich podniet
przebudzenie jak cios nożem
noc zamieni w dzienną prozę