W strasznych mieszkaniach mieszczanie żyją

Jadu kieliszki – co tydzień pij

I przegryzają – kęsem zazdrości

Lub czarną kromką dojrzałej złości

Splątane nici intryg i plotek

Wieści wątpliwych od starych ciotek

Od lat trzydziestu snują gorliwie

Raz obmawiają martwych – raz żywych

Raz recenzują życie Haliny

Raz – losy dziwne pewnej Grażyny

Czego nie widzą lub nie usłyszą

Wnet dośpiewają albo dopiszą

Na sensacyjne wieści są łasi

Niczym kot gruby – na łut kiełbasy

Słuchają starsi, słuchają młodzi

Kto się dziś żeni – a kto rozwodzi

Pod ciastek talerz – plotkować lubią

Lecz własną cnotą wielce się chlubią

Choć whisky piją spore ilości

Urządzą jutro – piknik trzeźwości

Cenią niezwykle życie poczęte

(Wszak są to sprawy ważne i święte)

A niezamężną Zosię wysoką

Z dzieckiem nazywać lubią – wywłoką

Lecz kiedy dziecko już się urodzi

To klaps ojcowski – mu nie zaszkodzi

Tak zdaniem Zenka oraz Janusza

Ociosać można – rogatą duszę

Kłócić się lubią po wina  szklance

(O sprzed dziesięciu sezonów tańce)

Po słowach słodkich – przychodzą gorzkie

Razem z zazdrości – kłującym proszkiem

A następnego dnia o poranku

Uśmiechów znowu mają dwie szklanki

Garnek powitań pełen słodyczy

I tylko na dnie – jad jest goryczy

Gdy się pokłócą, potem pogodzą

Wspólnie Innemu chętnie zaszkodzą

I tak od wieków działa ojczyzna

Jej drugie imię znane – dulszczyzna…