Widziałam twarze,

na których deszcz nie osiadał,

choć niebo w oczach było ciężkie od tygodni.

Ich dłonie nie drżały,

bo drżenie to miękkość,

a miękkość – nie mieści się w dłoniach mężczyzny, mówili.

Mówili też, że łzy są jak rdza —

wchodzą w duszę i rozrywają kręgosłup.

Więc oni stali prosto.

Zawsze prosto.

Aż pękali w środku.

Nie śpiewali kołysanek swoim stratom.

Nie nadawali im imion.

Zamieniali je w dym,

w szkło w gardle,

w trzask za zamkniętymi drzwiami.

A kiedy odchodzili —

nikt nie wiedział, że to już.