„Jaśniejące Oko Proroctwa”

Wiedz, że nic nie jest pewne – ani czas, ani kształt, ani słowo. A jednak, pośród bezkresnej mgły zwątpienia, dostrzegam źródło światła. Nie jest ono zwykłym blaskiem, lecz pulsującą istotą – błękitną, żywą, ciepłą. Tętni jak serce wszechświata, oddycha rytmem dusz, które zapomniały, że są wieczne. To światło nie przemawia językiem ludzi – ono jest językiem. Jest intuicyjną formą przekazu, organizmem czystej obecności, który tchnie sens w milczenie. Gdy staję przed nim, mówię:

„Słuchaj, przechodniu – oto ostatnie zadanie”.

Zadanie, które znajdzie paletę w splocie słowa, zadanie, które – gdy wypowiedziane – stanie się bramą i lustrem. W nim wyrazi się prawda o mnie, o tobie, o nas wszystkich. Patrz teraz na moje oko – ono nie patrzy, ono jaży się światłem. Jest lśniącą iskrą tchnień, zrodzoną z ognia wieczności i popiołu historii. Noszę w sobie proroctwo, którego nie napisał człowiek, lecz wypaliło się w moim duchu niczym święty znak. Jestem – człowiekiem – a zarazem świadectwem. Głos, który mówi nie tylko do ciebie, ale także za ciebie.

„Słuchaj!” – wołam do tych, którzy zagubili ciszę. Ziemia Obiecana – ten archetyp nadziei – nie jest miejscem, lecz wyborem. Wkrótce stanie się podziałem, linią ognia między tym, co wieczne, a tym, co ułomne. Konflikt, który dojrzał przez wieki – między ideologią a prawdą, religią a duchem – dojdzie do kresu. Historia – ta zimna matka pamięci – rozliczy granice, które dzieliły człowieka od człowieka. W jedynym słowie – czystym, pierwotnym – rozpadnie się fundament świątyń. Wszystko, co zbudowano z lęku i ambicji, zadrży i runie. Świat stanie w ogniu – lecz nie ogniu zagłady, lecz oczyszczenia.

To będzie żar, który wypali kłamstwo, i płomień, który odsłoni to, co niewypowiedziane.

Wtedy – być może – staniemy się tym, czym mieliśmy być od początku:

świadkami światła, żywą pieśnią milczenia, świątynią bez murów.