Fragment dwunasty

Szczęście prysło

Nadeszło lato 1974 roku. Słońce przygrzewało coraz mocniej. Drzewa kwitły, pola mieniły się od żółci rzepaku, zieleni zbóż i kolorowych traw. Łąki pełne kwiatów zachęcały do spacerów albo rowerowych wycieczek. Pofałdowany teren obfitował w wiele pagórków, dolinek i strumyków.

Tego dnia Bożydar i Ojcumiła postanowili odwiedzić jego rodziców. Wsiedli na motocykl MZ TROPHY ES 250 i pojechali. Drogi były puste. Widoczność znakomita. Bożydar dodał gazu. Mknęli przed siebie pokonując kolejne kilometry. W pewnym miejscu droga gwałtownie opadała w dół, by po chwili ponownie się wznieść do góry. Kierujący nie widział tego zagłębienia ani tego, co w nim się znajduje. Wydawało mu się, że ma przed sobą idealnie prosty odcinek drogi. To jednak było złudne wrażenie, o czym przekonał się Bożydar, dojeżdżając do tego fragmentu drogi. Pędzący motocyklista zauważył nagle przed sobą autobus PKS, który właśnie znajdował się w najniższym punkcie zagłębienia terenu. Starał się ominąć pojazd, ale nie udało się. Zderzyli się z autobusem. Siedząca z tyłu Ojcumiła zahaczyła nogą o wystające na wysokości kabiny kierowcy metalowe schodki. Wywrócili się. Oboje ucierpieli. Przeżyli, ale ich stan był bardzo poważny. Bożydar wciśnięty został pomiędzy koło a błotnik autobusu i z wieloma złamaniami trafił do szpitala. Jego leczenie trwało bardzo długo, ale zakończyło się pomyślnie. Rodzice Bożydara nie szczędzili środków na najlepszych lekarzy i na rehabilitację. Stan jego zdrowia po zakończonym leczeniu uznano za zadowalający i nie stwierdzono  większych uszczerbków na zdrowiu. Wykurował się.

Znacznie gorzej wyglądała sytuacja Ojcumiły. Wskutek uderzenia nogą w metalowe schodki doszło do trwałego kalectwa. Aby ratować jej życie, lekarze musieli amputować dolną część nogi aż do kolana. Potem jeszcze wyżej. Rodzice Ojcumiły byli załamani, nie tylko stanem zdrowia swojej kochanej córeczki, ale także postawą rodziny jej męża. Tamci odmówili im pomocy finansowej na leczenie żony Bożydara. Operacje były kosztowne i wymagały natychmiastowego działania. Co było robić?

Leciwy już Kacper, mający prawie siedemdziesiąt trzy lata nie miał zbyt wiele oszczędzonych pieniędzy. Wraz ze swą żoną Barbarą wszystkie oszczędności lokowali w wychowanie i wykształcenie Ojcumiły, a potem we wsparcie małżeństwa z Bożydarem i we wnuka. Nie sądzili, że kiedyś zajdzie taka potrzeba, aby finansować jakieś drogie przedsięwzięcie, zwłaszcza że młodym powodziło się znakomicie.

Barbara nigdy nie należała do osób oszczędnych i bardzo sprawnie upłynniała zarobione pieniądze. Lubiła się ubrać, uczesać, wymalować. Lubiła zwiedzać ciekawe miejsca i jeździć po Polsce. Chwaliła się nieraz, że była już chyba we wszystkich sanktuariach maryjnych i tylko w Ostrej Bramie nie była. Chciała tam pojechać. Nie udało się. Teraz najważniejszym wyzwaniem było uratowanie Ojcumiły i przywrócenie jej chęci do życia.

Okaleczona i opuszczona kobieta nie chciała dłużej żyć. Nieraz powtarzała, że niepotrzebnie Pan Bóg ją przy życiu pozostawił, bo teraz w takim stanie już nic ją nie cieszy, nie widzi dla siebie przyszłości. Barbara i Kacper bardzo martwili się jej stanem. Nie tylko tym fizycznym, ale przede wszystkim tym psychicznym. Była w głębokiej depresji. Na niczym jej nie zależało. Nie zajmowała się Dobromirem, nie przyjmowała gości, nie interesowało jej to, co dzieje się na świecie. Zamknęła się w sobie i użalała nad swoim kalectwem. Czekała na Bożydara. Wierzyła, że kiedy on już wyzdrowieje, przyjedzie do niej i pomoże „stanąć na nogi”. Sfinansuje kolejną operację. Miała nadzieję, że nadal będą razem.

Dobromir nie rozumiał problemów swojej matki. Czuł jednak, że coś się zmieniło. Miła, serdeczna i nadopiekuńcza do niedawna mama zaczęła go od siebie odpychać, jakby był dla niej jakąś przeszkodą. Unikała go. Opiekę nad Dobromirem przejęła jego babcia Barbara. Kacper bardzo przeżył wypadek Ojcumiły i mocno podupadł na zdrowiu. Nie był już w stanie gospodarować na kilku hektarach ziemi. Postanowił część sprzedać i przeznaczyć na pomoc medyczną dla córki oraz na zabezpieczenie przyszłości Dobromira. Martwił się o przyszłość Ojcumiły.

Bożydar w ogóle nie odwiedzał żony ani syna. Po powrocie z sanatorium przeniósł się do innego miasta i zupełnie odciął od przeszłości, w tym od Ojcumiły. Przez swoich rodziców i sąsiadów dopytywał o syna. Chciał go zabrać do siebie. Uważał, że kaleka matka nie będzie w stanie zapewnić synowi właściwej opieki i należnego mu wykształcenia. On zaś miał kontakty i pieniądze. Mógł skutecznie zaopiekować się synem.

Pytana przez sąsiadów Ojcumiła odmówiła zdecydowanie, co nie spodobało się Bożydarowi. Odwiedził ją któregoś dnia i zażądał, aby zgodziła się na rozwód i przekazała mu prawa do opieki nad synem. Doszło do awantury.

— Zgódź się na rozwód i przekazanie praw do opieki nad Dobromirem albo… — krzyczał do spanikowanej żony Bożydar.

— Albo, albo co? Zabijesz mnie? — wrzeszczała rozżalona Ojcumiła.

— Dokładnie tak kochanie. Zabiję cię i jako kochający tatuś zabiorę syna zgodnie z prawem. Nie przeszkodzisz mi!

Wyciągnął z kieszeni brzytwę i zbliżył się do małżonki. Nie wiadomo, czy chciał tylko zastraszyć Ojcumiłę, czy zrealizować swoje groźby, ale wystraszył swoim zachowaniem żonę do tego stopnia, że wydobyła z siebie przeraźliwy krzyk.

Przerażony Bożydar cofnął się o krok i wymachując brzytwą usiłował wymusić na Ojcumile podpisanie zgody na rozwiązanie ich małżeństwa.

W tej chwili do izby wpadł zaalarmowany krzykiem córki Kacper i trzymając w rękach widły, przekonał Bożydara do opuszczenia ich domu.

— Wypierdalaj z naszego domu ty sukinsynu!

Tamten nie ryzykował. Widły okazały się konkretnym argumentem. Uciekł. Tym razem to teść zaskoczył zięcia. Był przygotowany na jego odwiedziny.

Dwa miesiące później Bożydar złożył wniosek w sądzie o uznanie rozpadu ich małżeństwa i udzielenie im rozwodu z wyłącznej winy żony. Argumentował to obrzydzeniem, a wręcz wstrętem do swojej żony.

— Ja nawet patrzeć na nią nie mogę Wysoki Sądzie, a co dopiero żyć z nią pod jednym dachem.  Ona jest kaleką, a ja jestem młody i zdrowy. Całe życie przede mną. Niech mnie sąd zrozumie!

Żądał przyznania mu opieki nad synem, ze względu na pogłębiającą się depresję Ojcumiły i myśli samobójcze żony. Przekonywał, że on jako ojciec posiada wystarczające środki materialne do zapewnienia dziecku właściwej opieki i wykształcenia.

Sąd jednak nie podzielił jego opinii i dał im rozwód uznając wyłączną winę Bożydara oraz przyznając opiekę matce. Nałożył na Bożydara alimenty. Po uprawomocnieniu się wyroku ojciec Dobromira zniknął i podobno ułożył sobie życie z inną kobietą w nieodległej Skawinie. Płacił alimenty na syna i co jakiś czas podsyłał drogie prezenty przez sąsiadów albo przez szkołę. Dobromir nastawiony przez matkę wrogo do Bożydara spluwał na ziemię słysząc imię ojca i twierdził, że niczego od niego nie przyjmie. Wymyślono więc sposób na oszukanie dziecka. Bożydar w porozumieniu z Dyrektorką Szkoły Podstawowej organizowali różnego rodzaju zawody i konkursy, w których Dobromir wygrywał i odbierał „zasłużone nagrody”.

Możliwe, że chłopak o niczym nie wiedział, chociaż trudno w to uwierzyć, zwłaszcza że proceder ten trwał przez ładnych kilka lat.