padam ciężko,
jak deszcz na głaz –
jego pełną blasku stronę.
tonę szybko.
 
wyszedłem z łona narodzony –
jeszcze na czole czuję zapach krwi.
jej śliskie stopy okrywają mnie całego,
ale już dawno umarłem,
choć dalej na obu nogach stoję.
wszedłem na szczyt.
 
wołam zza drzew,
prosto do gwiazd,
co wiszą przede mną:
nie pójdę w waszą stronę!
tylu głupców już złapałyście,
te tysiące lat czegoś mnie nauczyły –
nie ufać wam.
więc milczę wśród was.
 
cisza zaplątała się w moich włosach,
zakrywa moje oczy.
idę pogrążony w ciemności.
tu – słyszę obdzieraną skórę,
tu – czuję gnijące mięso pełne kłamstw.
opuszkami palców dotykam jej nagie ciało –
jędrne piersi – stojące wieże strażnicze,
ich łucznicy mierzą prosto w moje oczy,
dłonie suną niżej i niżej –
widzę tylko jej pożądania cień.
 
tonę w wilgoci,
odurzony smakiem jej ust –
cierpkim blaskiem gwiazd.
zagłębiam dłonie w jej skórze,
czuję każdą kropelkę potu.
przeszywa mnie ból –
krzycz! ku ekstazie
 
cisza wypuściła moje oczy.
stoję wolny pośród drzew.
otacza mnie szara barwa,
brak cieni przytłacza mnie.
jej kruche ciało –
czy to był tylko sen,
a może teraz –
to tylko złudna wolność.
 
czas ciemności – tak intymny.
tylko wtedy jesteśmy prawdziwi,
oddani swojej naturze.
nagie ciała zmierzające prosto –
ku krańcowi świata