Kot w głowie

Nie miałam planu.
Tylko tę jedną myśl —
jak kot, którego nie prosiłaś,
a który przyszedł pewnego dnia
i ułożył się na piersi,
zimny i nieproszony.

Z czasem zaczęłam w to wierzyć,
bo kobieta uwierzy we wszystko,
jeśli to coś trzyma ją przy życiu.

Nie modliłam się.
Nie piłam więcej niż zwykle.
Nie chodziłam po ulicach z twarzą idiotki.

Ale myśl rosła —
nabrała zapachu, kształtu, rytuałów.
Cicho siedziała, mruczała,
przyzwyczajałam się do jej obecności.

Nie mówiłam nikomu,
bo i tak by nie zrozumieli,
a poza tym, bałam się, że mi ją zabiorą.

A potem świat —
stuknął mnie w twarz
jak drzwi szpitala psychiatrycznego.

I zrozumiałam.
To gówno nigdy nie istniało.

Nie było cudu.
Nie było sensu.
Nie było przyszłości.

Byłam sama —
z jednym kotem w głowie,
który nagle zniknął,

a ja zostałam
z pazurami na klatce piersiowej
i tym uczuciem,
co piecze bardziej niż prawda:

dałam się nabrać.
sama sobie.