Podglądam Cię przez szybę.
Jesteś taki sam,
jak w poprzedniej epoce: nosisz wciąż
te same sny,
identyczne złudzenia.

Czuję, że nie pasujesz do rzeczywistości,
jak element z innej układanki.
Pragnę wypełnić Tobą
moją wieczność.

Marzę, żeby życie rozproszyło się
na siedem stron świata.
Od dziś przyszłość należy
wyłącznie do mnie.

Od dziś napotykam Cię tylko
w innej współczesności.

Spijam z Twoich warg miąższ
zakazanego owocu;
jawa jest tak łatwopalna.
Być może zmierzch nauczy mnie,
jak odchodzić wraz ze światłem.

Wierzę, że łzy nauczą mnie więcej
niż wyszeptana ballada.
Ballada, która kwitnie w duszy,
zmaga się z nadmiarem życia.