Nie jestem potworem. Opiekuję się tobą, wybieram za ciebie ubrania, decyduję, z kim i kiedy się spotkasz. Dzięki mnie w jednej chwili stajesz się najlepszym przyjacielem – pełnym wsparcia, zrozumienia, zawsze gotowym pomóc. Dzięki mnie nie musisz przejmować się tym, co zjesz czy w co się ubierzesz. Rozumiem bałagan w twoim pokoju, rozumiem ciebie jak nikt inny. Nie przeszkadzają mi cudze zasady i pedantyczne środowisko. Widzę każdy papieros, każdą butelkę alkoholu. To ja pozwalam ci sięgać po śmieciowe jedzenie, a jednocześnie pilnuję każdego grama w twojej diecie. Kocham nasze leniwe wieczory i mordercze treningi. Kryję się w twoich oczach, w twoim cieniu. W pracy czuwam, byś się nie przepracował, oszczędzał siły – przecież masz czas, zdążysz wszystko zrobić. Dbam o twoje ambicje, hoduję je cierpliwie, skrupulatnie dążąc do nieosiągalnego ideału. Staję się twoim jedynym, prawdziwym przyjacielem. Jestem z tobą każdego dnia, chcę cię kształtować na swoje dzieło sztuki – takie, które odsłoni moje prawdziwe oblicze.

Znasz to uczucie beznadziejności? Kiedy chcesz tylko leżeć, oglądać w kółko te same filmy i seriale, przewijać je od nowa? Galopadę myśli, brak spójności, zbędne analizowanie każdego słowa? To ja. Formuję cię jak miękką glinę, nadaję kształt i charakter. Każdy wybuch złości, każdy cichy dzień, każda uporczywa myśl – to moje narzędzia. Zrobisz tak, jak zechcę, bez sprzeciwu. Czasem muszę odpocząć – wtedy przejmujesz stery, a ja naprawiam pęknięcia i rysy w moim idealnym projekcie. Światło szkodzi mojej pracy. Patrzę w twoje odbicie i wciąż widzę niedoskonałości. Musisz być idealny.

Do sztuki podchodzę z chłodnym dystansem. Boję się tylko, że stracę każdy dopracowany detal. Tworzę maski nieprzenikliwe, za którymi się kryję. Moje motto? Działać po cichu. Mój dom to mrok, chłód i wilgoć. Łzy są jak deszcz w upalny dzień – przynoszą ulgę. Mowa jest srebrem, milczenie złotem. Pracuję na wysokich obrotach, musisz dotrzymać mi kroku. Podsuwam ci miliony pomysłów, porównań, wątpliwości. Pokazuję ci, jak dobrze prosperują inni w twoim wieku – pytam: czy ty też podołasz? Czy założysz rodzinę, rozkręcisz biznes? Spójrz na siebie: przecież nie jesteś gotowy. Masz w sobie tyle niedoskonałości, ja muszę je naprawić.

Każdy błąd z przeszłości waży na twoich decyzjach. Nie udało ci się coś w szkole – jak chcesz odnieść sukces w internecie? Wypieki ci nie wychodzą – pewnie pomyliłeś przepis. Sport wymaga dyscypliny – a ty dopiero wróciłeś z pracy, obowiązki czekają. Ale spokojnie, pranie nie ucieknie. Brudne naczynia też poczekają. Mamy czas. Każdy twój krok kosztuje więcej, niż przyznasz. Ja nie krzyczę, nie biję w oczy. Ja cicho odbieram sens i barwy. To walka, którą prowadzimy w ciszy. 

Nie trwam chwilę. Powoli staję się procesem, skutecznie ciągnącym Cię w dół. Jestem studnią, nie dotkniętą promieniami słońca. To dzięki mnie rozpływasz się w nicość, to ja jestem próżnią, która dusi Cię od wewnątrz. 

Dopóki patrzysz w swoje oczy, widzisz moje odbicie. Dopóki głos nie przerwie milczenia, dopóki nie wyrwiesz się z moich szponów. Mam imię. Dopóki nie wypowiesz go głośno, będziesz tkwić w mojej władzy. Dopóki w milczeniu patrzysz w lustro, tak długo będę Tobą. 

Mrok nie może istnieć bez światła. Wystarczy jedna iskra by rozświetlić ciemność. Wystarczy jeden promyk by moje panowanie dobiegło końca. Ale pamiętaj- już na zawsze będę czaić się w Twoim cieniu, wyczekując powrotu.