wczoraj dzisiaj jutro

byłem tu wczoraj jestem tu dzisiaj

poprawiam kwiaty zapalam znicze

tak nakazuje stary obyczaj

tak mnie uczyli moi rodzice

siadam na ławce bo bolą plecy

modląc się za nich zaplatam dłonie

patrzę na płomień ogromnej świecy

wywołującej tak wiele wspomnień

dym się unosi ponad marmury

pnie się ku niebu jakby znał drogę

czyjeś sylwetki płyną do góry

lecz wzrokiem sięgnąć tam już nie mogę

może to tylko jest przemęczenie

lub wyobraźnia figle mi płata

tęsknota tworzy takie złudzenie

że widzę ludzi tamtego świata

co jeśli jednak to nie omamy

a przenikanie obu wymiarów

kogoś widzimy kogoś mijamy

i to bez zaklęć magii i czarów

chcę bardzo wierzyć że jest świat inny

którego dla nas otworzą bramy

gdy już nie będę sprawny i zwinny

ale zmęczony i schorowany

Gdy się wypali świeca do końca

kiedy nastanie koniec podróży

oczy nie dojrzą promieni słońca

a noc nie będzie już się mi dłużyć