niech cię nie unosi w przestrzeń bez dna,
gdzie sucho i wieje chłodem.

pomyśl razem ze mną o obrazach za blokadą,
utajnionych, zdjęciach-półkownikach w głębokim
archiwum, których nie widzimy z powodu działania
najbardziej parszywej cenzury: złego czasu.

a potem  – o metaforze-pokrace, co wyrodziła się
z potrzeby opisania słodko śpiącego na fotelu,
zwiniętego w kłębek Kryspina (chciałem tak na
szybko stworzyć coś o kotach, miało być
poetycko, ale naturalnie bez egzaltacji,
dumałem, dumałem, nagle z podczaszkowego
prądu wyskoczyło: "koty zwijają talerze").

cierpliwości, kochanie. oto przyszłość: naciskam
guziczek, odsuwa się przegroda  – i wypadają
kolorowe kadry nas dwojga. koty rozwijają talerze
(przenośnia do śmiechu. przenośnia do innego świata).