Obecne życie jest nieustannym lękiem, któremu poranne rytuały nadają jedynie pozorny rozpęd. Każdy dzień zaczyna się tak samo, a zmiennych jest coraz mniej. Jedyne, co wciąż ma jakikolwiek smak, to słaba kawa i papieros. Reszta jedzenia grzęźnie w gardle jak lepka, jałowa masa. Czas przecieka przez palce, a świat dawno stracił barwy, jakby ktoś zanurzył go w szarości. Wszechobecny chłód stał się normą, a każda forma ciepła czy otuchy brzmi jak atak, coś obcego i nie do przyjęcia.

Mimo to, jedyną namiastką uczuć pozostaje rozpaczliwa koncentracja na jednej myśli. Powtarzana jak mantra, dzień i noc, rozprasza choć na chwilę lodowate cienie codzienności. Obecność, która pojawia się znikąd i równie niespodziewanie milknie, nie pozwala na całkowite zanurzenie w mroku. Z czasem jednak każda obietnica brzmi pusto, traci wiarygodność. Pozostaje tylko trwać i przetrwać — jak skorupa, solidna i wytrzymała, gotowa oprzeć się każdej przeciwności.

Codzienność sprowadza się do obserwowania z daleka, jak inni realizują marzenia i cele, które kiedyś były także moimi. Teraz nieosiągalne — rozmyte przez wybory, z których jedne przyszły zbyt późno, a inne miały jedynie utrzymać rzeczywistość w całości. Uśmiech staje się jedynie maską, dobrą miną do złej gry.

Czasem pojawia się krótka klisza, radosna i nieuchwytna. Chwile, które pokazują że coś porusza się pod powierzchnią. Subtelny ruch, ledwie dostrzegalny, znudzony barwami otaczającego świata. Nie rozdarta struktura, będąca odskocznią od monotonnej rzeczywistości. Właśnie te chwile łączą dwa odmienne światy, nie mogące istnieć bez siebie. Dzięki tym chwilom marzenia dalej uskrzydlają, a serce kwitnie. 

Później powracają znane dni. Trwanie i przetrwanie. Otoczenie pancerzem, powrót na przetarte szlaki. Świat zewnętrzny widzi tylko skorupę, nie to co w niej tkwi. 

Na koniec pozostaje akceptacja losu. Nie ma już "może", "kiedyś". Zostaje lodowaty chłód i szarość bez początku i końca.