W jej mieszkaniu zawsze pachnie papierem, atramentem i ciepłym światłem.

Podłoga skrzypi jakby znała rytm jej kroków, a ściany zdają się słuchać.

Na stole stoi dzbanek z niedopitą herbatą i kartka papieru, na której słowa rodzą się i milkną i listy, które nigdy nie opuszczą tego pokoju. Pisze do zmarłych, do dawnych przyjaciół, do siebie sprzed lat. Każde słowo jest próbą przywrócenia oddechu temu, co zniknęło.

Cerulean to odcień czułości, która nie domaga się obecności. To jej sposób na spokój: chłodny, jasny jak myśl, której nie da się wypowiedzieć głośno.

Światło w jej mieszkaniu porusza się powoli, jakby wahało się, czy wejść, a później nie świeci mocno, ono unosi się, rozprasza, jak oddech śpiącego dziecka.

Wieczorami, gdy powietrze gęstnieje, a cienie wydłużają się na ścianach, kobieta siada przy oknie, kładzie dłoń na parapecie i szepcze jedno imię. Nigdy głośno. Jakby wiedziała, że cisza ma pamięć i że błękit jest jej ulubionym kolorem.

W jej świecie list nie musi dojść, żeby został przeczytany. Pisze listy do ludzi, których dawno nie ma, i chowa je w szufladzie, jakby szuflada była morzem, a papier falą.

Nie szuka odpowiedzi, bo sama jest pytaniem. Kiedyś powiedziała sąsiadce, że najpiękniejsze rzeczy w życiu to te, których nikt nie przeczyta.

Gdy gaśnie światło, a pokój tonie w półmroku, błękit wciąż drży, nie od zimna, ale od myśli, że każde milczenie też może być formą rozmowy.