Sam podcina sobie skrzydła, tępy anioł masochista

Drugi dopala kiepa, popadając w nowy letarg

Trzeci chyba znieść nie może, krzyczy, boże!,

drze się w niebo głosy 

"Omnis est pillula", Po czym gasi sobie światło

Świat staje na głowie i traci równowagę 

Ale zaraz przyjdą nowi - nie, jeszcze chwila 

Pierw temu krew kołnierz ozdobi.

A cała ta reszta, masa w szarych bluzach 

Volks populi, vox Dei - a nikt nic nie mówi 

Toteż Bóg nie żyje, albo tonie w błocie

W taki oto sposób, owce pasterza zjadły 

A teraz zagubione, tworzą nowe prawdy 

I ci wszyscy ludzie, niezrównanie równi

Co niespokojnie drzemią 

Pójdą równym tempem na spotkanie z ziemią 

Pewne jedno - wszystko spadnie, 

Tak świat nas dokurwił nieładnie,

Widziałeś tupoleva jak zamieniał w popiół drzewa

Bez odbioru, bez odbiorców,

Jak te śmieszne sporne sprawy

Stal, drzewa i rosnące podziały 

Zaprawdę upadek wspaniały

Zresztą nic nie ma znaczenia, 

w świecie ludzi bez cienia

Patrz, za wami wszystkimi 

Już go dawno nie ma

Jak ma być jak wszelkie światło gaśnie?

Zwłaszcza w oczach ludzi których trzeba tu najbardziej

Latarnie oświetlą tylko rozpalone stosy

Spłoną na nich wszytkie nie zadarte nosy -

Pokłosie postępu opłacone w duszach

Tak się nam maluje złota przyszłość 

Tego świata, w rudawym kolorze płynącym po krzakach 

Topielcem dryfującym w jeziorze 

Coś być może jeszcze wprawne oko dostrzegłoby w niespokojnej toni, lecz

Czas ucieka, więc uciekam i ja 

Bez perspektyw, a przeszłość goni...

Koniec historii