pokazać ci coś zabawnego? chodźmy na drugą
stronę wzgórza. spójrz, jakie tu hople!

Lech Kaczyński w karmazynowym garniturze
i czapce uszance, roześmiany dokazuje na piłce
do skakania, trzyma się za gumowe "suty", odbija
od ziemi i radośnie przebierając nóżkami,
zanosi się chichotem.

oj, znając życie, zaraz przybiegnie pani w półzbrojce,
ciasno zapięta pod szyją i z batogiem w ręku, zacznie
odganiać nas od obrazu, obraz od nas, krzycząc,
że tak nie można. i nie tylko dlatego, że nawet jedynie
patrząc możemy narazić się na ewentualny pozew
od córki, czy, w dłuższej perspektywie, od wnuczek
byłego prezydenta. i że nie chodzi też o ośmieszanie,

po prostu cokolwiek ten człowiek zrobił,
z miejsca jest uświęcone przez jego tragiczną śmierć.
on cały – oblany nimbiczną, kanonizacyjną farbą.

pamięć o nim dostaje skrzydeł i aureoli, zalewa
i więzi niby żywica muchę sprzed mileniów.

Anna Jantar również nie poskacze. o, Chestera
Benningtona mogę sobie wyobrazić na piłce
(na jego postaci nie skrystalizowała się twarda narośl),
bo już Pawła Adamowicza – nie za bardzo.

i że mamy zatkać uszy, nie słyszeć tego rumoru
zza najwyższej z gór. tylko nam się zdaje,
że całe tłumy sutanników ożyły tam i próbują schodzić
z cokołów, ale są na nie z powrotem wpychane.

a tak w ogóle – to nasze zmarłe babcie skaczą
na piłce. nikt inny.