Ty żeś pokazała mi, iż można codzienność

Przeżywać w sposób odmienny, wcześniej

Jedynie dla mych myśli wyimaginowany,

Tyś odwróciła ruch gwiazd i planet, by mnie,

Duszę skromną, trwożną i rozpustną,

Przeobrazić w diament najtrwalszy,

Choć w przeddzień widoku twego lica,

Brudny popiół, żem przywodził na myśl,

Choć naczynie w twym wnętrzu kipi z pasji oraz żaru

Me jednakże okryte pancerzem lodowatym,

Którego twe płomienie nie roztopią,

Gdyż trwam w katuszach od dnia narodzin mych,

Gdy to skazany za popełnienie grzechów zostałem,

Jam wydawać się mógł roztropny,

Aczkolwiek twe spojrzenie tak gorące i wymowne,

Sprawić musiało, żem postradał resztę zmysłów,

Twe oblicze przemienia mą percepcję w obraz,

Jeden z tych widzianych przez szaleńców i głupców,

Obraz najtrwalszy i najjaśniejszy ze wszystkich,

Stworzony skalanymi cierpieniem dłońmi,

Męczeńskimi ruchami pędzla, aż w końcu:

Obraz ten odzyskał swą pierwotną barwę,

Ty żeś wskrzesiła go z popiołów katusz przeżytych,

A zarazem odmieniła i naprawiła,

Tak właśnie me wnętrze odczuwa ciebie,

Gdyż ty jako malarka najczystsza, żeś sprawiła,

Iż ja stałem się nowym płótnem,

Który ty naznaczysz swymi kolorami.