W jego pokoju ciemność ma własny rytm: powolny, głęboki, niemal kojący.

Na biurku leży aparat, pokryty cienką warstwą kurzu. Nie dotyka go od miesięcy, może lat, trudno powiedzieć, bo w tym mieszkaniu czas nie jest prostą linią.

Midnight Blue: kolor nocy, która nie boli i zrezygnowanego światła, które nauczyło się nie prosić o uwagę. Zasłony są zawsze lekko uchylone, tak by światło z ulicy mogło wejść, ale nie zostać. Ściany są ciemne, jakby zapamiętały każdy obraz, który kiedyś próbował uchwycić.

Kiedyś biegał po deszczu, polując na refleks w kałuży, teraz patrzy tylko, jak światło znika, powoli, cierpliwie, jak ktoś odchodzący bez pożegnania. 

Dziś wystawia twarz do okna i czeka, aż ciemność dotknie go jak dawny przyjaciel.

Nie robi już zdjęć, bo zrozumiał, że fotografia nie zatrzymuje czasu, ona tylko przypomina, że czas nie należy do nas. Wieczorem otwiera okno i pozwala, by chłodne powietrze dotknęło jego dłoni. Czuje wtedy, że świat jeszcze istnieje, nawet jeśli już nie ma w nim jego miejsca. Jego błękit jest ciężki, niemal fizyczny, jak smutek, który stał się przyzwyczajeniem. A jednak w tej ciemności jest spokój.

Jakby pogodził się z faktem, że nie wszystko trzeba zapamiętać, by to kochać.

Jego okno otwiera się na ciemność, która nie straszy, lecz rozumie.

Midnight nie jest kolorem, to rozmowa z brakiem światła. To moment, w którym fotografia przestaje być obrazem, a staje się pamięcią. Jego błękit jest ciężki, niemal dotykalny, jak żal, który nauczył się milczeć.