Zaglądam w taflę, srebro lekko rdzawe,

Na twarzy bruzdy, siwy włos splątany.

Lecz widzę tamto "ja", choć ledwie żywe –

To chłopiec z chaty, już zapomniany.

On wiadrem ciężkim, zimną niósł wodę,

Przez mokrą trawę, do drzwi skrzypiących z trudem,

By matka w garnku z kuchenną metodą

Zaparzyła herbatę nad kaflowym cudem.

Dziś błysk indukcji, szklana, gładka płyta,

W sekundę wrzątek, sygnał daje czajnik;

Lecz esencja w sercu wciąż nieodkryta –

Czy tożsamość zmieniła się w tym biegu?

Nie! Został w oczach ten sam błysk nieśmiały,

Wspomnienie wiader niesionych do brzegu.