jestem u progu kamienicy na rogu

umarłej od szarości i utkanej niedbale

z piaskowca słabego i zmurszałych tynków

oślepłych zbutwieniem mlecznych okiennic

oszczanych wymyślnie klatek schodowych 

cuchnących jeszcze niemieckim truchłem

tam gdzie podwórka są jak obdarty drelich

muskający wewnętrzną stronę ceglanych ud

beznamiętnie wiszące gałęzie pieszczą

wypłowiałe sromy od dawna niemytych kobiet

wymęczone podłym oddaniem korzeniom

samców tłustych i brudnych rządzy natłokiem

owoce zwisają z drzew na wpół przegnite

nie są już żadną miarą jak kwiaty niewinne 

zawiązane bez słońca łagodnych promieni 

umęczone ojców i wódki rzygowin odorem 

jadowitym oddechem gnijących matek 

sióstr braci i dziadków niegodnym dotykiem

miasto rozkwita w swojej pełnej krasie 

rosnąca wartość pomnaża wszystko 

na przekór każdej mapie