Ulica 11 Listopada w Sompolnie zmieniła się nie do poznania. Most nad wąską rzeczką – odpływem z oczyszczalni ścieków, zwykle cichym i zapomnianym – stał się teraz bramą do najbardziej strzeżonej strefy w Europie. Bariery obłożono siatkami maskującymi, a wzdłuż nich piętrzyły się wieżyczki obserwacyjne. Drut kolczasty oplatał most niczym stalowy wąż, a pod powierzchnią ziemi kryły się miny. Całość przywodziła na myśl mroczny kadr z Berlina lat pięćdziesiątych, ale tu – w roku 2029 – granicy strzegły nie tylko karabiny, lecz i czujniki termiczne, kamery rozpoznające twarze i drony, które leniwie krążyły nad korytem rzeki. Atmosfera była ciężka, lepka jak wilgoć unosząca się znad wody. Żołnierze NATO stali przy posterunkach z twarzami napiętymi jak maski – każdy ruch ręki na kaburze, każde spojrzenie w stronę nieznajomego mogło oznaczać początek tragedii. Słychać było jedynie warkot generatorów i trzask krótkofalówek.

Kapitan John McLagen trzymał dłonie splecione za plecami. Jego sylwetka – prosta, sztywna – przypominała figurę z podręcznika wojskowego. Oczy przesuwały się powoli po otoczeniu: od bramki wykrywającej metale po odległą kępę drzew, jakby każdy liść mógł kryć sabotażystę.

Obok niego stał major Charles Whitaker. On również miał mundur wyprasowany w kant, lecz postawa różniła się diametralnie – nonszalancko oparty o barierkę, z półuśmiechem, który maskował czujność. Palcami bębnił w metal, nucąc coś pod nosem, jakby chciał rozładować napięcie.

— Niezła scenografia, co? — mruknął Whitaker, patrząc na most. — Kto by pomyślał, że taka mała rzeczka może stać się linią frontu świata.

McLagen nie odwrócił głowy. 

— To nie teatr, Charles. Każdy metr tutaj może kosztować życie.

Krótki trzask w słuchawkach. Radiostacja odezwała się głosem oficera dyżurnego:

— Helikopter rosyjski wylądował na boisku przy urzędzie miejskim. Delegacja w drodze. Powtarzam: delegacja w drodze.

Żołnierze poprawili karabiny, powietrze zgęstniało jeszcze bardziej.

Kilka minut później od strony południa nadjechała wojskowa łada, kanciasta i ciężka, niczym wehikuł z minionej epoki. Zatrzymała się tuż przed szlabanem. Z samochodu wysiadł Aleksiej Karpow – wysoki, o twarzy urzędnika przyzwyczajonego do biurokratycznej powściągliwości. Jego spojrzenie było spokojne, lecz nieprzeniknione. Towarzyszyło mu czterech rosłych mężczyzn, milczących, ubranych w ciemne mundury bez dystynkcji.

McLagen ruszył do przodu, stając wyprostowany jak sztandar.

— W imieniu Sojuszu Północnoatlantyckiego witamy pana w Sompolnie. Procedura wymaga, by wszyscy członkowie eskorty zdeponowali broń palną w punkcie kontrolnym.

Twarz jednego z Rosjan stężała. Palce mimowolnie zacisnęły się na kaburze. Drugi rzucił krótkie, pogardliwe:

— Niet.

McLagen powtórzył spokojnie, lecz stanowczo:

 — Żaden uzbrojony człowiek nie przejdzie na teren obrad. To konferencja pokojowa.

Powietrze zgęstniało do granic. Żołnierze NATO unieśli karabiny o ułamek sekundy szybciej, niż Rosjanie zdążyli odbezpieczyć swoje. Metaliczny dźwięk zamków uderzył w ciszę jak piorun. Przez chwilę wydawało się, że most zamieni się w strzelnicę.

Whitaker przeciągnął się teatralnie i westchnął.

— Panowie… — zaczął powolnym tonem, jakby mówił o pogodzie. — Jeśli wasi chłopcy tak bardzo chcą trzymać broń, nie ma sprawy. Tylko że wtedy nie przejdziecie. Konferencja się nie odbędzie. A świat? Cóż, zacznie się III wojna światowa. I zgadnijcie, kto pierwszy zniknie w ogniu atomowym.

Słowa Brytyjczyka zawisły ciężko nad wodą. Rosjanie spojrzeli po sobie, napięci jak sprężyny.

Dopiero wtedy odezwał się Karpow, dotąd milczący. Jego głos był spokojny, lecz zdecydowany:

— Słożit’ orużije.

Rosjanie zawahali się, ale rozkaz był rozkazem. Jeden po drugim wyciągali pistolety, noże, krótkie karabinki ukryte pod mundurami. Stos metalu na stole kontrolnym rósł w milczeniu, aż w końcu wyglądał jak miniaturowy arsenał.

Gdy ostatni z nich przeszedł przez bramkę i sygnał milczał, Whitaker uśmiechnął się szeroko.

— Wspaniale. Teraz możemy zacząć ratować świat.

McLagen skinął głową z powagą.

Karpow przekroczył most. Whitaker podszedł bliżej, wyciągając dłoń.

— Panie Karpow, obyśmy obaj doczekali dnia, w którym podobne punkty kontrolne nie będą już potrzebne.

Rosjanin odwzajemnił uścisk. W jego spojrzeniu błysnęło coś trudnego do rozszyfrowania – rezerwa, gniew czy może cień nadziei. Za ich plecami rzeka płynęła leniwie, niosąc ze sobą pianę i zapach odpływu. Ale nad mostem, w powietrzu, unosiło się coś o wiele cięższego niż fetor – cisza, w której każdy wiedział, że historia trzyma palec na spuście.

***

Budynek ratusza położony przy sompoleńskim rynku, zwykle senny i obojętny, teraz pulsował od energii jak ciało podpięte do aparatury podtrzymującej życie. Elewację oświetlały reflektory, na dachu błyskały czerwone światełka radiostacji, a wejścia pilnowali żołnierze w kamizelkach kuloodpornych. Każde okno stało się okiem, każda kamera – bezlitosnym świadkiem. 

Whitaker, McLagen i Karpow przeszli przez ciężkie drzwi, które zamknęły się za nimi głucho, odcinając zgiełk mostu. Korytarz ratusza, przerobiony naprędce na strefę NATO, pachniał mieszanką kurzu, farby i świeżo parzonej kawy. Przez ściany sączył się szum generatorów, a przewody biegły pod sufitem niczym czarne żyły.

Wprowadzono ich do pokoju na piętrze – niegdyś urzędniczego gabinetu, teraz przekształconego w kwaterę sztabową. Na ścianie wisiała mapa Polski, oblepiona czerwonymi i niebieskimi pinezkami, a obok niej monitor wyświetlał transmisje z dronów patrolujących Sompolno.

Przy stole czekała już porucznik Charlotte Dupont. Brunetka o oczach barwy gorzkiej czekolady, w szarym mundurze DGSE, uniosła się lekko na krześle. Jej uśmiech miał w sobie coś rozbrajającego – mieszankę francuskiego wdzięku i zawodowej pewności siebie.

— Monsieur Karpow — powiedziała melodyjnie, podchodząc o krok bliżej. — Bienvenue. To dla mnie zaszczyt powitać przedstawiciela Federacji Rosyjskiej.

Karpow, dotąd spięty jak żołnierz na apelu, skinął głową i po raz pierwszy tego dnia jego twarz rozjaśnił cień uśmiechu.

— Porucznik Dupont, cała przyjemność po mojej stronie.

Whitaker uniósł brew, obserwując scenę, a McLagen, niewzruszony, otworzył notatnik.

Rozmowa zaczęła się od kurtuazji – pytania o podróż, komentarze o wczesnojesiennej pogodzie w Polsce, żarty o małomiasteczkowym uroku Sompolna. Charlotte prowadziła dialog z wdziękiem, od czasu do czasu rzucając spojrzenie, które rozluźniało atmosferę. Karpow odpowiadał coraz chętniej, jego głos miękł, dłonie przestały nerwowo błądzić po kieszeniach. W końcu McLagen wyprostował się, a jego ton przyciął powietrze jak ostrze.

— Szanowni państwo, przejdźmy do sedna. Konferencja pokojowa budzi ogromne zainteresowanie na świecie. Niestety, nie wszyscy chcą jej powodzenia.

Karpow spoważniał, kiwając głową, lecz nie odezwał się.

— Otrzymujemy sygnały — ciągnął Amerykanin — że różne grupy planują zakłócić obrady. Terroryści, ekstremiści, a także niektóre państwa, których stabilizacja światowego ładu nie interesuje.

Na to odezwał się Karpow, tonem uprzejmym, choć chłodnym:

— Strona rosyjska jest gotowa zapewnić pełne wsparcie. Możemy oddelegować oddział Specnazu, który bezpośrednio obstawi rynek i ratusz.

Whitaker roześmiał się krótko, kręcąc głową.

— Specnaz w roli ochrony konferencji pokojowej? To tak, jakby bandytę z pistoletem posadzić do negocjacyjnego stołu.

Rosyjscy ochroniarze za plecami Karpowa drgnęli, ale Francuzka szybko wkroczyła do gry.

— Panowie, spokojnie. — Charlotte uśmiechnęła się pojednawczo. — Liczą się chęci. I muszę przyznać, że strona rosyjska wykazuje ich naprawdę wiele.

Karpow zmrużył oczy. 

— W jaki sposób mielibyśmy więc pomóc?

Porucznik spoważniała.

— Nasze służby, DGSE, ale też inne agencje państw uczestniczących, odnotowały wzmożoną aktywność grup próbujących zinfiltrować konferencję.

— To muszą być pojedyncze przypadki — odparł Rosjanin. — Jacyś szaleńcy.

— Niestety, nie tylko. — McLagen podniósł głos. — To skoordynowane działania.

Charlotte skinęła głową. 

— Widzimy aktywność ekstremistów, organizacji terrorystycznych… ale też państw o radykalnym profilu politycznym.

— Nie rozumiem — Karpow zmarszczył brwi. — Co znaczy „państwa o radykalnym profilu”?

Whitaker pochylił się do przodu, jego głos był ostrzejszy niż dotąd.

— To znaczy takie, w których łamanie praw człowieka i masowe egzekucje są codziennością. I, o dziwo, bardzo często są to wasi sojusznicy.

Cisza spadła jak kamień. Karpow pobladł, a jego dłoń zacisnęła się na krawędzi stołu. Charlotte odezwała się spokojniej, chcąc przywrócić ton rozmowie.

— Większość prób infiltracji udaje się udaremnić. Ale mamy jeden problem. Hwaryong. To pseudonim północnokoreańskiego agenta. Wszystko wskazuje na to, że jego celem jest zakłócenie konferencji.

Karpow zerwał się z krzesła, jego głos zabrzmiał donośnie:

— Nie wierzę w to! Korea Północna jest suwerennym państwem, którego niezależność jest nieustannie podważana przez liberalne, upadłe środowiska Zachodu. To propaganda, kłamstwa!

— Zatrzymaj pan te brednie dla rosyjskiej telewizji — przerwał mu Whitaker ostro. — Korea Północna jest w stanie wysadzić w powietrze tę konferencję i rozpętać trzecią wojnę światową.

Rosjanin zbladł jeszcze bardziej, po chwili usiadł z powrotem.

— Czego właściwie ode mnie oczekujecie? — spytał, głosem znacznie cichszym.

Charlotte uśmiechnęła się i odpowiedziała łagodnym tonem:

— Jedynie współpracy. Żeby Rosja, na miarę możliwości, podzieliła się informacjami wywiadowczymi na temat działań swojego sojusznika.

Karpow spuścił wzrok, jakby ważył słowa.

— To nie zależy ode mnie. — Wziął głęboki oddech. — Muszę zadzwonić.

Zapadła cisza, ciężka jak ołów. W powietrzu unosiło się napięcie, które mogło eksplodować w każdej chwili. A jednak nikt nie odezwał się ani słowem.