Brakuje mi Ciebie. Od dawna nie czuję Twojej obecności, nie ma Cię obok, moja Opiekunko. Bez Ciebie i Twojego światła, trudno znaleźć drogę. Myślałam że bez Ciebie będzie równie łatwo ale z każdym dniem jest gorzej. Tęsknię. Nawet nie wiesz jak bardzo. Nie czuję już naszej niewypowiedzianej więzi, zrozumienia bez słów. Codziennej rutyny tak prostej i barwnej. 

Każdego dnia i nocy nasłuchuję Twoich kroków, próbuję wyczuć Twój zapach. W koszmarach nawołuję Twoje imię, rozpaczliwie biegnąc przez przygniatające wspomnienia. Czasem kątem oka widzę Twój cień, jednak gdy odwracam głowę, nikogo nie ma. 

A mimo to, panuje przeszywająca cisza, ciążąca jak kamień. Cisza, która nie jest spokojem, lecz brakiem. Brakiem Ciebie.

Czuję że coś wisi w powietrzu, niezrozumiałego i niepokojącego. Wiem że Ty też to czujesz, gdziekolwiek jesteś. Świat wstrzymał oddech, a ja jestem zbyt przywiązana do tego, co przemija.

Oddam lata życia za jeszcze jeden, ostatni dzień z Tobą, Opiekunko. Za jeszcze jedno spojrzenie pełne łagodności, którą tylko Ty potrafiłaś przynosić. Za słowo, którego nie trzeba wypowiadać. 

Czas płynie, a ja nadal czekam. Nie umiem przestać, nie potrafię zapomnieć. I choć wiem, że mogłabym iść dalej, wciąż się odwracam, licząc, że wrócisz. Choćby na chwilę. Choćby w szept, w cień, w sen. 

Bo wciąż jesteś częścią mnie. I zawsze będziesz, droga Opiekunko.