Raj jest bardzo kruchy i krótki

Gdy trwa zaledwie kilka chwil

Gdy dotykam otwartej przestrzeni

Gdy stoimy tak blisko siebie pochyleni

że opadam z sił

Raj jest bardzo płochliwy i krótki

Gdy próbuję utrzymać wzrok na Tobie

Gdy kładziesz na moje policzki ciepłą bryzę

Gdy w uszach tętniący fali odgłos słyszę

Gdy złocisty wiatr wtapia się ukuciem w moją skórę -

w dudniącą ciszę

Gdy raj jest bardzo kruchy i krótki

Tąpnięciem sekundy potrafi przejść w koniec

Gdy w tafli lustra wilgotny oddech oceanu

Szepcze z wiatrem jak para kochanków

Gdy po raz ostatni przed Tobą tu stoję

Czując swą miałkość widząc w Tobie słodką ostoję

Bo raj jest bardzo kruchy i krótki

Gdy nie mogę spakować w walizkę wolności

kamienistych dróg piaszczystego wiatru

Pędzącego piasku Twoich ruchów 

Płynących barw Twojego szumu

Wiatru Twoich wulkanicznych włosów

Bo raj jest bardzo kruchy i krótki

I trzeba uważać by go nie stracić

Gdy parę kroków dzieli mnie od przepaści

Gdy w pętli wąskich dróg bez tchu owijam swe ciało

Gdy tulę się do skał gdyż to jedyne co mi pozostało

Gdy z niepokojem czekam u wrót skalnego raju

Który wyłania się ciągle tak samo - tak nieśmiało

Bo raj jest bardzo kruchy i krótki

Gdy uśmiech Twój obezwładnia burzę wiatrów

Gdy jeden dotyk Twój z głębin oceanów występuje

I jednym dotknięciem białe pasy piany przy brzegu maluje

Raj ten jest bardzo kruchy i piękny

Gdy wiem że rozkraść go na części nie mogę

Gdy jedynie buchający ogień z wulkanicznych skał…

Dokończ drogi wędrowcu z tęsknotą sam