10/12/2025, Kendal

Moja Droga Amatorko,

jeśli jeszcze tu jesteś:

usiądźmy na chwilę w półmroku.

Niech noc zrobi swoje.

Niech słowa przyjdą powoli,

jakby wracały z daleka.

Wróciłam.

Nie pytaj, gdzie byłam.

Byłam w czasie.

Byłam w środku rzeczy,

które nie potrzebują opisu.

12/12/2025, Kendal

minęły lata.

Nie policzyłam ich dokładnie,

czas nie lubi precyzji,

rozsypuje się jak kurz na starych fotografiach.

Byłam gdzie indziej,

w miejscach bez nazw,

w ciszy, która nie potrzebowała słów.

Noc wciąż wracała pierwsza.

Zawsze noc.

Niebieska, cierpliwa,

jakby wiedziała, że kiedyś znowu otworzę zeszyt,

że sen ponownie stanie się językiem,

a czułość, sposobem widzenia świata.

Nie pisałam,

ale wszystko zapisywało się samo:

w oddechu,

w drżeniu światła na ścianie,

w spojrzeniach, których nie utrwaliła żadna fotografia.

Uczyłam się milczenia

jak uczy się nowego alfabetu: 

powoli,

z oporem,

z pokorą.

Teraz wracam.

Nie z odpowiedzią,

raczej z uważnością.

Z rękami pustymi, ale gotowymi.

Z pamięcią, która nie domaga się porządku.

Z niebieskim, który nadal jest kolorem przejścia

między tym, co było,

a tym, co dopiero się przyśni.

15/12/2025, Kendal

sny się postarzały.

Są mniej gwałtowne,

bardziej precyzyjne.

Nie krzyczą,

czekają.

W ich wnętrzu wciąż jest błękit,

ale ciemniejszy,

jak atrament,

który długo stał w zamkniętej butelce.