nie znoszę

drzew przyciętych jak żołnierze.
krzyków pijanych, wybuchów petard,
komentujących głosów moich myśli, zza okna.
syfu na chodnikach,
zależności od palenia wysuszonej rośliny,
już swoich wyrzuconych ubrań.

religii, ale nie duchowości.
szamba zwanego polityką.
wielowymiarowości słów szyfranta.
wzroku szpiega moich natręctw.
pewnych siebie głupców.
tamtego świątecznego dnia.
tego, że ofiara staje się katem.
tego, że "Im bardziej jest mi źle, tym coraz mocniej dręczę".
psychozy, choć czasem jej pragnę.
odrzucenia przez kobietę.
i siebie,
choć to nie takie pewne.