Egzystencja nie ma brzegu, rozpływa się,
wypłukując odrębności, nie przeciwstawia
duszy ani ciału.
 
Rodzaj żeński przypisał jej człowiek,
z pragnienia segregacji, myśląc, że
uniknie obłędu, jeśli czasem zaszaleje.
 
Zanim postawię ostatnią granicę,
poczekam na deszcz. Miliony kropli
zawisną w powietrzu, odbiją światło 
 
i podzielą je na siedem. Biel utonie
w kolorach, cokolwiek pokaże,
zobaczę to podwójnie.