życie to narodziny i śmierć 

fala dobija do piaszczystego brzegu 

z wiatrem porwane ziarenka piaszczystej zderzają się z plażą 

budzi podziw w dłoni mały bursztyn 

życie zatopione wieki temu 

chyba się starzeje by nucić nadzieję 

początku nie widać a tu koniec 

pytam anioła stróża czy to ma sens 

gdy upadniesz i nie znajdziesz drzwi powrotnych 

sen na powiekach wisi jak wiśnie w czekoladzie jabłko w sadzie 

dziękuję za każdy poranek zaparzę herbaty 

czuję pachnie jesienią liście żółkną spadają 

życie toczy swój kult jednostki 

tak jestem a za chwilę rozproszę ciszę 

nieodłączny czas przynosi ukojenie zabarwiam twarz pokaż mi las

chciałbym zapytać ile jeszcze zostało 

do domu

 idę drogą daleko widzę drzwi 

wielu odeszło wielu zostało 

to nie koniec walki o przetrwanie