20.01.26, pracownia w Kendal

Zaczęłam pracować z cyjanotypią tak, jak zaczyna się rozmowę z kimś, kogo się jeszcze nie zna, bardzo powoli, z nieufnością wobec własnych gestów. Papier był zbyt biały, światło zbyt niecierpliwe, a ja miałam wrażenie, że każde moje poruszenie jest zbyt głośne. Uczyłam się czekać, nie poprawiać, nie przyspieszać. Zrozumiałam, że ten proces nie potrzebuje mojej kontroli, tylko obecności. I że obraz, który się pojawia, jest bardziej odpowiedzią na ciszę niż na działanie

20.01.26, pracownia w Kendal

Zauważ, jak niebieskość

nie krzyczy.

Ona osiada.

Wnika w papier,

w myśl,

w dzień, który wydawał się zwyczajny.

Tak właśnie zostają w nas

najważniejsze chwile.

21.01.26, Kendal

czas w tym procesie

nie płynie,

lecz nasiąka

minuty stają się cięższe,

światło pracuje powoli,

jakby miało sumienie

a gdy woda

zabiera to, co zbędne,

zostaje niebieskość,

która pamięta

więcej niż przedmiot

22.01.26, Kendal

Jest w tym procesie coś bardzo fizycznego. Zapach chemii, chłód wody, faktura papieru pod palcami. To przypomina mi, że fotografia nie jest tylko patrzeniem, ale także dotykiem. Cyjanotypia wraca do tego prostego faktu, który tak łatwo zgubić.

23.01.26, Kendal

Żyjemy jak powierzchnie:

wrażliwe,

podatne,

zapamiętujące więcej, niż chcemy.

23.01.26, Kendal

Nie wszystko, co delikatne,

jest słabe.

Czasem to właśnie kruchość

pozwala rzeczom

zachować pamięć dotyku.