Samotność przychodzi wieczorem,
kiedy światło nie ma już odwagi
zostać dłużej.

Siada obok,
jak ktoś, kto zna wszystkie moje wersje
i żadnej nie ocala.

Łzy nie zawsze płyną —
czasem tylko ciążą pod powiekami,
jakby bały się upadku.

Oddalenie zaczyna się cicho,
od braku pytań,
od odpowiedzi skracanych do minimum.

Dni rozciągają się bez sensu,
każdy z nich
zostawia więcej miejsca niż powinien.

Twoja nieobecność
ma konkretny kształt:
puste zdanie,
nieużywane imię,
echo w klatce piersiowej.

Samotność nie jest brakiem ludzi —
jest chwilą,
w której nikt już
nie czeka po tej samej stronie.