Anat.(wybacz proszę)
Tak bardzo przypomina mi mój "Jeden wiatr", który zdaniem Miladory, był prawie białym wierszem.
U Ciebie także refleksja/nostalgia, wyraźny żal zbyt szybkiego przemijania. Już nawet nikt Cię nie podgląda?! Nie wierzę! Ale jest rada - kładziemy się spać i śpimy, śniąc cudowny sen np. o wspinaczce na grań ponad chmurami; wygrzewamy się w słońcu, rozkoszując wspaniałym widokiem a potem, gdy skrzydła już się rozprostują, zlatujemy w dolinę, pędząc z wiatrem coraz szybciej, ciesząc się zielonym światem; i tak cudownie uskrzydlona budzisz się wypoczęta i radosna, a później...
Nakładasz karminową szminkę tytułów, podkręcasz rzęsę akapitów, kolorowe cienie pomysłów
i wreszcie na koronkową bieliznę emocji, narzucasz małą czarną sukienkę treści - udajesz, że nie widzisz łakomych spojrzeń za oknem, coraz liczniej gromadzących się "gapiów" - triumfujesz, jak wędkarz po wielogodzinnym zmaganiu z sumem - te ryby są Twoje! Będą czekać, by znów ujrzeć Ciebie w blasku, w nowej sukience, w nowym makijarzu. Gdy jednak zgasisz światło będą umierać - Twoi czytelnicy.
I tej młodości Ci życzę - Zbyś
P.S.
Komentarz też może być twórczy