Valerio
Może mi się wydaje ale gdzieś to już u Ciebie słyszałem, w tak licznych echach. A może właśnie ta, kolejna grzywa fali przyboju, bardziej dotknęła, a raczej musnęła omszałą skałę. To nie słońce jednak, to płacz tysięcy promieni, zamkniętych w jednej kropli na Twoim policzku - radości, że koniec, że nareszcie, że teraz - świat wstaje z grobu! Otwierają się podwoje śmierci, a my..? Jeszcze niepewni, niemal po omacku - zagubieni, podnosimy powieki, dotykamy swojej, Twojej twarzy. Kir zimowy oplata jeszcze czernią gromadę młodych kosów w ogrodzie, jakby się odgrażał - "ja tu jeszcze wrócę". Te jednak, krztusząc się wymownie, przeganiają zimny oddech, jasnym coraz bardziej śpiewnym trele.

Pozdrawiam serdecznie - Zbyś