Pulsarze
Ni to wiersz, ni krytyka ale dotarło do mnie, jak piłowanie raszplą po zapomnianych strunach, słodkich wspomnień beztroskiego dzieciństwa. "A niech Cię dunder świśnie!" - już prawie zapomniałem.
Te "archetypalne", jak piszesz - słowa, niemal zapomnianej dziś polszczyzny i nie tylko, bo wiele w niej było zapożyczeń, choćby z tygla wielokulturowości dawnej RP, a szczególnie Polskiej Galicji, niosły w sobie o wiele więcej poetyki, wielowymiarowości i wieloznaczności, niż powszechnie używane i uznawane, za poetyckie - słowa, określenia, formy etc., współczesności.
Za to właśnie oceniam Twój otwór - za poruszony temat, nie wiersz jako całość.
Mój "dunder" robił piorunujące wrażenie na gościach, brandy(koniaczek), według starej, dziadka receptury, miał niepowtarzalny aromat. Najgorsza makolągwa i grzdacz, wymiękała delektując się moim kordiałem. A zawodowy kiper(nie dzisiejszy pożal się boże - sommelier), rzekłby do mnie - rzucasz perły przed wiepsze.
I tak odbieram Twój zamysł
Pozdrawiam serdecznie - Zbyś