24/01/26

Światło mówi inaczej w każdym języku,

a jednak zawsze jest light:

coś lekkiego i coś,

co rozjaśnia utratę.

Bo nawet gdy wypowiem „światło”,

czuję w nim ciężar wschodu,

a gdy powiem „light”,

unoszę się o ton wyżej:

jakby utrata potrzebowała dwóch nazw,

aby stać się znośna

24/01/26

Czułość nie daje się przełożyć.

Tenderness zostawia osad na podniebieniu,

ale czułość pulsuje bliżej ciała,

jakby była tkanką, nie słowem.

I dlatego w wierszu zostawiam oba,

niech stoją obok siebie

jak dwa serca bijące niesynchronicznie,

bo w tej nierówności rodzi się prawda

bardziej wiarygodna niż harmonia.

02/02/26

Melancholia i melancholy

stoją naprzeciw siebie

jak dwa lustra,

które odbijają tę samą noc,

ale innym cieniem.

Jedno z nich jest głębsze,

drugie ostrzejsze,

i między nimi wędruje twarz,

która próbuje się rozpoznać

w podwójnym odbiciu własnej utraty.

06/02/26

Piszę w półśnie

rozchylając powieki liter

i pozwalając im dryfować.

W tej chwiejnej przestrzeni

precyzja staje się najczulszym gestem,

bo tylko uważność

może utrzymać zdanie na wodzie,

gdy noc rozmywa jego brzegi

07/02/26

Matka i mother

stoją obok siebie

jak dwie kobiety

które wiedzą, że są tą samą pamięcią.

Jedna mówi ciszej,

druga wyraźniej akcentuje początek,

lecz gdy zamykam oczy,

obie splatają się w jednym obrazie,

10/02/26

Czułość rozszczepia się na dwoje.

Tender ness.

Ness: jak nicość,

która zostaje po utracie.

W tej szczelinie między członami

rodzi się napięcie,

które każe pisać ostrożniej,

uważniej,

jakby każde słowo mogło pęknąć

pod ciężarem własnej delikatności.

w cieple dłoni,

które nie potrzebuje przekładu.