niezapomniany symbol miłości
przyniosłeś mi je gorącym latem
mówiłeś do mnie z serca najprościej
że twoja miłość jest jak te kwiaty

gdy przyklęknąłeś wtedy przede mną
rzekłeś nieśmiało daj mi swe serce
róże płakały łzą potajemną
jakby widziały w tobie szydercę

twoje popioły dziś jeszcze płoną
żywo w pamięci jak słowa drwiące
wciąż umierają chwile szalone
dobrym początkiem i gorzkim końcem

mijały lata a szczęście moje
wlokło się śladem czerwonych strużek
purpurą żalu i niepokojem
utkało wierny życia podnóżek

czasem na widok czerwonej róży
staje mi w oczach wspomnienie chwili
widzę jak klęczysz a czas się dłuży
i myślę kto z nas bardziej się mylił