Znów na leśnej drodze stoję nocą
Złem i brudem dobro sobie daję
Ciągnę do przodu lekko się cofając
Czy to możliwe? Można tak?
Na ciężkie dni - tylko ona
Na chwile bez wiary - tylko ona

Jestem psychicznie aktywnym dzieckiem
Synem nowych produktów zła
Akwizytorem szatańskiej sztuki
Bywalcem pobielonej tawerny szamanów
Luster się pozbywam srebrem pokrytych
Gnuśnego odbicia swego nie pragnę

Później patrzę w oczy tej małej
Delikatnej duszyczki stłamszonej
I owszem, lekki wstyd czuję
Bardzo rzadko jednak się wzruszam
Sumienie zasypałem wapnem
Jak ofiary wojny się zasypuję
Ono poległo, na straty je spisuję

Obejdę się bez niego
Coraz zimniejszy i bezduszny
Kara zawsze większa od winy
A ja, choć znów winny
Winny się nie czuję
Bezwstydną jestem czwórką
Z piątym skrzydłem

Tak mi już pisane od urodzenia
Rozmyślać o własnej śmierci
Chorować wewnątrz duszy
W bluźnierczym prochu mieć ukojenie
Kochać tylko te co nie chcą mnie