Jerzy napisał/a:
Sztuką dyskusji jest prowadzenie jej na jednym poziomie bez względu na słowa. Dotyczy to dyskusji internetowych. W realu można sobie pozwalać na segregowanie osób i odwracanie się do nich plecami.

Często słowa, nawet te nie pasujące do indywidualnie pojętego poziomu, podkreślają tylko temat, a nie służą do obrażania.

Andrzej w swoich wypowiedziach nikogo nie dotyka ad persona, lecz wypowiada w sposób przejaskrawiony swoje zdanie. Jeżeli ktoś się czuje dotknięty, to ma problem z sobą samym, a nie z Andrzejem.

Jerzy napisał:
Sztuką dyskusji jest prowadzenie jej na jednym poziomie bez względu na słowa.


To jakaś nowa teoria w erystyce
Słowa są w rozmowie (dyskusji) najważniejsze, dlatego ich dobór jest nie powinien być przypadkowy

Być może to odnosi się do dyskusji salonowych?

Widzisz, wszelkie wyuczone zachowania, mające poprawiać poprawność sa tylko wyuczone i zacierają autentyczność człowieka.

Precz z erystyką.

Jerzemu tutaj chyba chodzi o to, że dyskusja może być udana, kiedy ludzie używają prostych, zrozumiałych dla wszystkich słów i sformułowań.

Na PP są ludzie w różnym wieku. Najmłodsza osoba (z tego ci się orientuję) na 13 lat. Dajcie jej szansę z Wami porozmawiać.

Rzepusia napisała:
Jerzemu tutaj chyba chodzi o to, że dyskusja może być udana, kiedy ludzie używają prostych, zrozumiałych dla wszystkich słów i sformułowań.

Co za tym idzie, język, którym się posługujemy, powinien być "uniwersalny" czyli w miarę zrozumiały dla poziomu każdego rozmówcy.

Nawet jeśli ktoś z nas jest profesorem, doktorem trzykrotnie habilitowanym, nie może oczekiwać, że na internetowym forum, z nieznanymi sobie ludźmi ( przypominam, że zarejestrować tu może się każdy, zarówno pisarz, lekarz, adwokat, akwizytor, robotnik, sprzątaczka i gimnazjalista) będzie prowadził dyskusję w takiej formie takiej, jak z kolegami po fachu na uniwersytecie.

Każdy ma prawo do własnych poglądów, nawet jeśli są przejaskrawione, a wyrażać je powinien tak, żeby każdy zrozumiał i nie miał wątpliwości, czy przypadkiem nie został spotwarzony ani podstaw, żeby tak twierdzić.

edit: dla jasności, prawo zabrania wygłaszania niektórych poglądów.

Schopenhauer w swoim tekście używa jako pojęcia podstawowego terminu dialektyka erystyczna wywodzonego z filozofii antycznej, a dokładnie wyłącznie z pism Arystotelesa. Przeciwstawia i starannie rozgranicza w swoim rozumowaniu dwa pojęcia - logikę i dialektykę. To ostatnie przedstawia jako sztukę rozmawiania, a ściślej - dyskutowania lub wspólnego rozumowania rozmówców, czyli rozważania kwestii w drodze rozmowy, ale tak, aby zachować pozory racji - per fas et nefas (wszelkimi dozwolonymi i niedozwolonymi środkami). Wyjaśniając przyczyny takiego postępowania Schopenhauer przytacza swoje znane pesymistyczne argumenty co do ludzkiej natury - ludzie są z natury źli, nieuczciwi, próżni i gadatliwi. W zasadniczej części rozprawy autor względem sformułowanej przez przeciwnika tezy definiuje dwie drogi i dwa sposoby jej zwalczania, co nazywa osteologią każdej dyskusji. Następnie podaje 38 (37 numerowanych i jeden oznaczony jako ostatni) sposobów lub chwytów erystycznych. Niektóre sposoby mają nazwy (często łacińskie), jak np. sposób 1 uogólnienie, 2 homonimia, 25 exemplum in contrarium (przykład przeciwieństwa), 26 retorsio argumenti (odwrócenie kierunku argumentu), 29 dywersja.
Według zgodnej opinii odbiorców tej pracy Schopenhauera, pokrywającej się zresztą z wielokrotnie przez niego podkreślanym stanowiskiem, nie należy traktować Erystyki jako elementarza czy przewodnika do stosowania oszukańczych (szalbierczych wg Kotarbińskiego) reguł w sporze niezależnie od tego po której stronie jest słuszność, prawda. Wręcz przeciwnie, intencją autora osteologii erystyki było podanie znającym jego pracę możliwości uprzytomnienia sobie różnych potencjalnych przyrodzonych lub wyćwiczonych wykrętnych forteli używanych w sporach przez ludzi nierzetelnych.
Stwierdzenie to ma kapitalne znaczenie, gdyż praktyka sporów i dyskusji na dowolnych forach i w dowolnych warunkach ustrojowych dowodzi niezwykle częstego stosowania erystycznych chwytów dyskusyjnych. I choć stwierdzenie o dowolności ustroju trudno podważyć, to jednocześnie zjawisko to jest to szczególnie istotne w praktyce biznesowej w ustroju rynkowym, gdzie przejawia się w sztuce prowadzenia negocjacji i osiągania celu.

O nie! Nie istnieje takie prawo! Cenzura została zniesiona po 89 roku. Każdy ma prawo do wolności słowa i wyrażania swoich poglądów. Natomiast nie wszystko można praktykować.

Proponuję oddać sztukę erystyki agentom ubezpieczeniowym i ulicznym sprzedawcom. Teraz uczy się erystyki polityków. Uczy się ich jak zakamuflować swoja prawdziwą twarz.
NIE DAJCIE SIĘ WCIĄGAĆ W TĘ PAPKĘ O ERYSTYCE, BO JESTEŚCIE MANIPULOWANI I ROBIENI W KONIA. BĄDŹMY SOBĄ I TYLKO SOBĄ. ERYSTYKĘ POZOSTAWMY AKWIZYTOROM!!!

ale mówienie że się jest komunistą, albo faszystą nie jest zabronione.

Od mówienia o sobie do propagowania daleka droga.

Propagowanie to upowszechnienie, a więc publiczne prezentowanie. Jak widzisz, wystarczy zapoznać się z definicją słowa, żeby móc uściślić jego znaczenia. Jeśli ktoś publicznie wygłasza poglądy faszystowskie itd. to znaczy, że je upowszechnia, a to jest przez prawo zabronione.

Można wyjść i powiedzieć - jestem pedofilem, mordercą, faszystą i komunistą. Za to nie grozi żadna kara

Bardzo nie lubię tych salonowych sztuczek, które tak często słyszę w radio i telewizji.

Jeśli ktoś publicznie powie: jestem dumny z tego, że jestem faszystą, bo faszyzm jest dobry.
Albo:
Romowie (Cyganie) to złodzieje i brudasy.
Albo: do gazu z (kimśtam).

Widzę, ze warkocze w ogóle nie słucha co się mówi.

Myli pojęcia i wrzuca wszystko do jednego worka.

Kilka postów wyżej zacytowałem czym jest erystyka, ze to totalny kit i oszustwo

Nie każę Ci padać na kolana i wielbić mnie za to, że obaliłam Twoją tezę ale nie odwracaj kota ogonem i nie mów, że piszę nie na temat.