Schizofrenia – Otwórzcie Drzwi
W Polsce żyje około 400 tysięcy chorych na schizofrenię. Jednak, co czwarty Polak nie ma świadomości, że schizofrenia to choroba psychiczna. Mimo, że Polacy nie wiedzą, czym jest schizofrenia, obawiają się jej i chorujących na nią ludzi. Kontaktom z chorymi towarzyszy najczęściej uczucie współczucia, zakłopotania, bezradności i lęk. Jest to szczególnie dotkliwe dla chorych próbujących podjąć pracę. Wśród tej grupy, bezrobocie wynosi 72%. Dlatego też tegoroczna kampania społeczna „Schizofrenia-Otwórzcie Drzwi”, pod hasłem „Razem w pracy – Razem w życiu” zmierza do pokazania, iż chorzy mogą i chcą pracować. Dopomóc mają w tym świadectwa zebrane w ramach drugiego ogólnopolski konkursu literackiego na esej, opowiadanie lub reportaż pod hasłem „Razem w pracy – Razem w życiu”

Wydarzeniem, dzięki któremu niemal każdy mógł poznać chorobę i ją zrozumieć był V Dzień Solidarności z Osobami Chorymi na Schizofrenię, „Schizofrenia – Otwórzcie Drzwi”, który odbył się 10 września. W wielu miastach w Polsce odbyły się koncerty, spotkania poetyckie, przedstawienia teatralne, wystawy plastyczne, dyskusje z udziałem osób chorujących wraz z rodzinami, pracowników służby zdrowia, polityków lokalnych, księży, artystów. Również tego dnia, w warszawskim Multikinie, zostały rozdane nagrody w konkursie literackim. Poniżej zamieszczamy werdykt jury.
 

WERDYKT JURY

Na konkurs spłynęły 64 teksty literackie, reportaże i eseje, głównie – świadectwa chorujących, którzy pracują oraz pracujących, którzy poprzez pracę spotkali chorych.  Część z prac, poświęcona była także przyczynom i mechanizmom, poprzez które osoby chorujące na schizofrenię bywają wykluczane z aktywności zawodowej, czy też nie mogą znaleźć dla siebie pracy. Pojawiły się także świadectwa pracodawców, opisujących swe doświadczenia z pracującymi osobami z chorobą psychiczną.

Jury Konkursu przyznało trzy nagrody, w tym jedną główną i trzy wyróżnienia.

I Miejsce i Nagrodę Główną otrzymał Pan Krzysztof Knefel, za opowiadanie „Kilka poranków”’.

To świetny literacko, opis bogactwa doznań chorujących na schizofrenię, w których można odkryć różnorodność doświadczeń i wrażliwość na piękno świata, także tego, z którego chorzy są wykluczani, ale w którym potrafią się odnaleźć, dzięki pracy nad sobą – jak stwierdziło jury w uzasadnieniu werdyktu. Choć narratorem jest osoba chorująca, autorem pracy jest młody lekarz, starający się zostać psychiatrą. „Życzyłbym sobie, by każdy psychiatra miał równie dużą empatię i umiejętność zrozumienia przeżyć chorych, jaką pokazał nam pan Krzysztof Knefel – stwierdził prezes Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, prof. Jacek Wiórka. 
 

II Miejsce przyznane zostało opowiadaniu „Godzina Myśli”, pani Lilianny Boryckiej.

Opowiadanie, a właściwie – dziennik autorki, przedstawia mądrość życiową, nakazującą przede wszystkim pracę nad sobą, zmaganie z własnymi słabościami, wrażliwość na innych i odkrywanie piękna życia codziennego, zawartego także w pracy gospodyni domowej – stwierdzili jurorzy.

III Nagrodę jury przyznało opowiadaniu „Dziubeniek”, pana Mieczysława B. Klimka.

Opowieść o „Dziubeńku” jest najlepszym świadectwem tego, jak można zmieniać postawy społeczne wobec chorujących, szczególnie tych, którzy uchodzą za odrażających czy niezrozumiałych. Tekst stawia przed nami wyzwanie – wyzwanie do wrażliwości na człowieczeństwo i dobroć tych, którzy z powodu choroby są odrzuceni i marginalizowani. To opowieść o pięknej przyjaźni, w której chory staje się bardziej zrozumiały, a zdrowy, psychiatra przemienia siebie i innych, poprzez przyjaźń z chorym – uzasadniają jurorzy konkursu.

Pan Krzysztof Konstantynowicz otrzymał I Wyróżnienie w konkursie, za trafny opis spostrzeżeń, obnażający stereotypy, którymi naznaczeni są chorzy.  

Wyróżnienie specjalne, za świadectwo dane przez pracodawcę; świadectwo empatii i zrozumienia dla chorego, któremu nie tylko daje się pracę, ale dzięki relacji z nim – wzbogaca rozumienie własnego świata, otrzymało opowiadanie pani Urszuli Jankowskiej, p.t. „Będzie to człowiek chory na schizofrenię”.

Pracą wyróżnioną, za pełne i poruszające ukazanie, choć w formie relacji, pełnej dystansu, nieustannej pracy w radzeniu sobie z chorobą, także poprzez aktywność zawodową, jest opowiadanie pana Rafała Sulikowskiego.

     Drugi już konkurs literacki, w ramach kampanii „Schizofrenia-Otwórzcie Drzwi” stał się niezwykłym źródłem naszej wiedzy o chorych, cierpiących na schizofrenię oraz o samej chorobie. Wiemy już, że także dla psychiatrów, świadectwa chorych i zdrowych pozwalają dostrzec relacje między chorymi a zdrowymi w sposób, który pogłębia wiedzę o chorobie. Dla nas wszystkich, którzy wiedzą niewiele, bądź chcą wiedzieć więcej, lektura tych tekstów staje się drogą do zrozumienia chorych, oswojenia ewentualnych lęków, a przede wszystkim – do poznania bogactwa i niejednokrotnie piękna doświadczeń chorujących – podsumowuje tegoroczny konkurs, Leszek Stafiej, przewodniczący jury, niezależny ekspert ds. komunikacji społecznej i mediów

Informacje o programie „Schizofrenia – Otwórzcie Drzwi”, o zeszłorocznym konkursie oraz PRACE NAGRODZONE I WYRÓŻNIONE na:

www.otworzciedrzwi.pl , www.fks.dobrestrony.pl

Źródło: Schizofrenia – Otwórzcie Drzwi.


Wiktor Orzel · 19:25 15.09.2006 · 1 ·
Komentarze
MarcinD dnia 15.09.2006 20:32
Wiesz... Ja się nie dziwię... No bo dla wielu ludzi "psycholog" to to samo, co "psychiatra" - nie piszę tutaj ogólnie o schozofrenii, bo nią powinien się rzeczywiście zająć psychiatra... A co do samej choroby... na studiach podobno miałem zajęcia ze schizofreniczką - "podobno" bo dowiedziałem się o tym po roku cotygodniowych zajęć od innej osoby. To chyba najlepiej świadczy o tym, że ludzie ze schizofrenią moga normalnie żyć. Kobieta owa była świetna na zajęciach i gdy się o tym dowiedziałem, to był szok, nigdy bym nie podejrzewał tej osoby o taką chorobę. Jakieś inne dowody na ten temat...?? Chyba niepotrzebne...
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Zbigniew Szczypek
18/10/2021 18:17
Witaj Apisie A ja jakoś przegapiłem ten wiersz, mimo… »
mozets
18/10/2021 16:44
Aniat wie co mówi. Jej wiersz zdradza kobiecość w… »
ApisTaur
18/10/2021 16:34
gaga26111 w ogniu miłości się spopielamy żarem co w… »
ApisTaur
18/10/2021 16:15
Zbigniew Szczypek Zwabił mnie tytuł. Bowiem przypadkiem, w… »
ApisTaur
18/10/2021 15:45
KatarzynaKoziorowska jakże jest złudne piękno świata… »
Marek Adam Grabowski
18/10/2021 13:55
Dzięki za uwagę. Storo poprzednie bardziej ci się podobały.… »
ApisTaur
18/10/2021 11:05
Czy np. taka pani Wellman, też należy do łabędzioszyich? He… »
aniat.
18/10/2021 10:19
Kobieta ma delikatną , łabędzią szyję , hihi »
ApisTaur
18/10/2021 09:54
aniat. Oj, co do palta, bym polemizował, palto nie jest… »
Marian
18/10/2021 09:41
Dzięki Mozets, może skorzystam. »
aniat.
18/10/2021 09:24
mozets - dziekuję za komentarz. Jest o wiele piękniejszy niż… »
Carvedilol
18/10/2021 09:04
Marek Adam Grabowski Sporo błędów (raz np Honako, raz… »
Gramofon
18/10/2021 07:52
Prawdziwa ta fala, taka niewidzialna. »
Zbigniew Szczypek
17/10/2021 22:44
Witaj Niczyja Przebrnąłem przez tekst, doszukując się… »
kamyczek
17/10/2021 20:25
Strata bliskiej osoby zawsze boli, trudno jest się z nią… »
ShoutBox
  • Zbigniew Szczypek
  • 12/10/2021 19:26
  • Krytyka lenistwa w komentowaniu na PP, chyba coś daje. Dzisiaj było super, za co Wam wszystkim bardzo dziękuję, ciesząc się dawnym gwarem. Oby tak dalej ;-}
  • mike17
  • 05/10/2021 13:27
  • Zapraszam serdecznie do MUZO WEN 10, konkursu dla prozaików, gdzie piszemy miniaturę pod piosenkę : [link]
  • Zbigniew Szczypek
  • 04/10/2021 21:36
  • Jaka noc Iwoniko, tu dzień nie umiera nigdy - słońce odbija się od księżyca i nadal świeci, szczególnie dzisiaj dla Ciebie. Witaj serdecznie na PP
  • iwonika
  • 04/10/2021 20:45
  • Bylo ciemno, była noc
  • mike17
  • 28/09/2021 13:12
  • Przypominam o trwającym konkursie w prozie MUZO WENY 10, gdzie każdy może wykazać się umiejętnością napisania miniatury na 5000 znaków ze spacjami. To naprawdę nic trudnego. Zapraszam :)
  • Niczyja
  • 27/09/2021 21:52
  • Dobry wieczór dawnym znajomym i nowym nieznajomym. Witam po półtorarocznej przerwie. Miło tu znów być. Naprawdę. Czuję się jak w domu...:)
Ostatnio widziani
Gości online:25
Najnowszy:Padziejowa
Wspierają nas