Maria Konopnicka urodziła się 23 maja 1843 r. w Suwałkach, a zmarła 8 października 1910 we Lwowie. Była przede wszystkim polską poetką, ale też krytykiem literackim i tłumaczką. W jej wybitnej twórczości nie brakowało patriotycznych i politycznych utworów, zdecydowanie najpogodniejszym fragmentem jej twórczości, są wiersze kierowane do najmłodszych.

Utwory te stanowią całkiem pokaźną i istotną część jej twórczości, jej debiutem na tym polu był wydany w roku 1884 zbiorek pod tytułem "Światełko", wydany pod redakcją Orzeszkowej i Chmielowskiego. Do najmłodszych kierowała swoją poezję liryczną, pisała też baśnie, oto przykłady jej dzieł z tego zbioru: " W domu i w świecie", "Nowe latko", "Śpiewnik historyczny", "O Janku Wędrowniczku", "O krasnoludkach i sierotce Marysi".

Konopnicka bawi i uczy.

W dziełach dla dzieci realizowała swoje motto: "Nie przychodzę ani uczyć dzieci, ani też ich bawić. Przychodzę śpiewać z nimi". Trochę na przekór powyższemu cytatowi wypowiedzianemu przez samą autorkę jej humorystyczne utworki owszem rozbawią czytelnika w każdym wieku, ale przy okazji niosą też pewną życiową naukę, wyśmiewając typowo ludzkie przywary i słabostki. Za świetną ilustrację mojej tezy posłużyć mogą dwa bardzo popularne wierszyki autorki, o których warto wspomnieć.

Stefek Burczymucha

Głównym bohaterem wiersza Marii Konopnickiej jest tytułowy Stefek Burczymucha, jego nazwisko można uznać za znaczące, a na pewno niosące za sobą humorystyczny wydźwięk. Stefek to kilkuletni chłopiec, który uwielbia się przechwalać. Dumnie opowiada o swojej nieustraszoności. Da radę każdemu, nawet najgroźniejszemu zwierzęciu, czy jest to niedźwiedź, czy całe stado wilków. Nie przeraża go myśl o starciu z hienami i lampartami, a pantery i tygrysy jest gotowy nabić na swoją „spisę”, czyli rodzaj broni. Można z jego wypowiedzi wywnioskować, że chłopiec jest w trakcie zabawy i oczami wyobraźni kreuje się na nieustraszonego. Jednak w rzeczywistości nie należy do najodważniejszych, gdyż w jego realnym świecie Brysia (czyli jakiegoś psa) omija szerokim łukiem, jednak od razu tłumaczy, że to dlatego gdyż „nie lubi gdy ktoś szczeka”, co świadczy o wysokim mniemaniu bohatera o sobie. Jednak pewne wydarzenie burzy ten obraz wykreowany przez bohatera. Podmiot liryczny, który wprowadza postać bohatera i ironicznie nazywa go „zuchem”, opowiada też pewną historię z życia chłopca, kiedy to zasnął na sianie, a gdy się obudził, przeraził się i pobiegł do swojego ojca, twierdząc w panice, że zobaczył jakiegoś wielkiego i groźnego stwora, jednak gdy tato pobiegł sprawdzić, co to było, okazało się, że była to mała myszka jedząca serek. Takim to właśnie odważnym chłopcem był stefek. W wierszu nie obserwujemy podziału na strofy, a rymy są żeńskie, sąsiadujące.

Muchy samochwały

Bohaterkami wiersza są muchy, które siedzą w gospodzie i biesiadują w gospodzie wesoło rozmawiająca, a właściwie wyśmiewając pająki, czyli stworzenie, które powinno stanowić największe dla nich niebezpieczeństwo. Jednak muchy przechwalają się tylko, że żaden pająk nie stanowi dla nich żadnego zagrożenia, bo potrafią uwolnić się z każdej sieci i tylko śmieją się mu w twarz. Jedna z nich jest pewna, że da radę nawet trzem pająkom na raz. Wypity miód dolewany im ciągle przez chomika w żupanie i głośna rozmowa sprawiły jednak, że żadna z nich nie zauważyła zbliżającego się do nich niebezpieczeństwa, czający się w kącie pająk złapał muchy w sieć i je zadusił. Wiersz ten ukazuje paradoks, muchy pewne swojego sprytu i nieuchwytności zostają złapane podczas chwili nieuwagi w sieć, przez tak obśmiewanego przez nie pająka. W wierszu jest podział na strofy, a rymy są żeńskie, parzyste.

Oba utwory łączy to, że obśmiewają cechę, jaką jest pycha i skłonność do przechwalania się, poetka ukazuje, że to, co o sobie mówimy i w jakim świetle się przedstawiamy przed innymi zwykle ma niewiele wspólnego z tym, co zostaje później zweryfikowane przez rzeczywistość.

artykuł sponsorowany

Wiktor Orzel · 10:15 20.11.2019 · 0 ·