Dobra Cobro, dziękuję bardzo.
Purpur - mogę wyjaśnić zakończenie. Każdy odczyta je tak, jak zechce _ albo zadziałała chora wyobraźnia Jerzego, albo naprawdę uśmiercił matkę, albo matka sama się uśmierciła i zżera ją pleśń. Wybierz, co Ci wygodniej.
Niczyja, moja kochana, przede wszystkim wcale się nie obrażam na żadne komentarze, chyba że są głupie i obraźliwe w stosunku do autora. Twój komentarz taki nie jest, ale też wydaje mi się, że nie odczytałaś tekstu, tak jak pragnęłam, aby czytelnicy go odczytywali.
Spoiler: chciałam pokazać, jak możemy na siebie wzajemnie oddziaływać i że często nie jesteśmy tego świadomi. W przypadku Jerzego świat oddziela gruba krecha - przed odejściem ojca i po odejściu. Przed jest szczęśliwy, ma poukładane życie i uczucia. Potem to się zmienia: matka na pierwszym miejscu stawia nie Jerzego, a róznych facetów. Dziecko czuje się odrzucone i na tym tle powstaje zły stosunek do matki i jej mężczyzn. Wrzuciłam tam metaforę domu i stabilności - korzeni dębu, które wycinają przygodni faceci. Dziwisz się, że tak skrzywdzone dziecko ma spaczone pojęcie o życiu i układach międzyludzkich? Ale czy to jego wina? A może matki? A może ojca, który zostawił oboje? Zapewne składowa tego wszystkiego. W związku z tym chłopak ma takie, a nie inne podejście do kobiet, zakorzenione od bolesnego dzieciństwa.
A jak będzie z Sylwią? Obawiam się, że masz w tym przypadku rację - tylko że nie chodzi o starzenie. Wydaje mi się, że wystarczy, by Sylwia spojrzała na kogoś innego, by uznał ją za podobną do matki.
- jesteś pewna, że są tylko takie kobiety, które tęsknią, płaczą i czekają?
Dzięki za obszerny komentarz i wybacz, że nadszarpnęłam Twój system nerwowy :-)

Jolu, a Ty mi zrobiłaś dzisiejszy dzień, bo do komentarzy ponownie zajrzałam dopiero rano. Ogromnie się cieszę.

Miłe zakończenia dnia dzięki Twojej opinii, Gorgiaszu. Dziekuję bardzo.

- prawie powtórzenia
- wyciągnięcie
Ładny, niemal poetycki opis. Fajnie, że są ludzie, którzy jeszcze tak potrafią czuć.

Przeczytałam, pochichotałam, a potem zadumałam się.
Bardzo interesujący tekst, Cobro.
- nie wiem, czy nie wyhaftować makatki z tym mottem

No tośmy się odnaleźli nawet na rubieżach

Margharet, Twoje szklące się oczy to najwyższa dla mnie nagroda.

Cieszę się Aronio, że zajrzałaś do tekstu, który ukazał się ponad rok temu. To baaardzo miłe. A porównanie do ASa to po prostu miód na moje serce, dziękuję!

Dziękuję, ale dalsza część nie miałaby większego sensu. To jest zamknięta całość.

Dzieki, zajrzę, jak znajdę trochę czasu.

Niczyja, Jola S - dziękuję za wizytę. Bardzo się cieszę, że Wam się podobało. Niczyja - Tobie szczególnie - następnym razem juroruj

Coś jak zapiecek?

- a możesz powiedzieć, co to znaczy?

Ja już nie porozmawiam z mamą. Już jej nie ma, ale pamiętam. A wiesz co najbardziej? Ręce pokryte pergaminową skórą i szczupłe palce z ładnymi w kształcie paznokciami. Pamiętam, że robiłam jej często manicure, bo lubiłam ją brać za rękę, a głupio mi było tak bez powodu. Minęło już parę lat, a mnie ciągle się zdarza, że chciałabym ją o coś zapytać. O coś zwykłego - jak doprawić pierogi albo czym usunąć plamę z barszczu.
Ale nie myśl sobie, nie było TYLKO cudownie. Na szczęście obie wiedziałyśmy, że nie możemy gniewać się na siebie, milczeć. Jakoś nam to szło.
A jeśli chodzi o imiona, to u nas była taka sama historia.
To wszystko przypomniałaś mi, wzruszyłam się i jestem Ci za to wdzięczna.