Ciekawie skontrastowane opowiadanie: sielanka zapamiętanego życia vs horror oczekujący na peronie. Dobrze przygotowany grunt pod zakończenie, ale niestety w samym końcu coś nie zagrało. Pytanie o Boga pada tam jakoś z niczego. Na dodatek to ważne pytanie zadane jest bezosobowo. Tego, że zadają je wnuki, dowiadujemy się z przypisu odautorskiego. Według mnie końcówka do przeróbki - pytanie i odpowiedź w porządku, ale okoliczności do całkowitej zmiany.
Oprócz powtórzeń wytkniętych powyżej, mnie zazgrzytało to zdanie:
Raczej używa się w trybie czynnym, czyli: Babcia opuściła/opuszcza spojrzenie. I ze wspominaniem też jest coś nie w porządku: nie można komuś wspominać,można ewentualnie robić to w obecności kogoś.Ja napisałabym: Babcia miała opuszczony wzrok jak zawsze, gdy opowiadała wnukom o swoim dzieciństwie.
- przecinek przed gdzie

Figiel, z tym bukiem masz rację - dopuszczalne są obie formy. Jakoś mi tak dziwnie zabrzmiało, ale od razu nie sprawdziłam, dopiero jak Ty powiedziałaś, to pogrzebałam.

Figiel, czytanie własnego tekstu nawet sto razy nie sprawi, że ujrzysz błędy. Cieszę się, że pomogłam. Jeśli napiszesz ciąg dalszy, skontaktuj się ze mną na priv, chętnie przeczytam i pobawię się w korektę. Lubię i często to robię. A szczególna przyjemność sprawia mi betowanie dobrych i ciekawych tekstów, gdzie widać, że Autora ponosi twórcza wena i stąd się biorą "jej rękę dziwczyny", a nie stąd, że Autor nie ma zielonego pojęcia, co pisze.
Przy buku nie chodziło mi o rodzaj drzewa, a odmianę

- niby oddzielone od siebie, ale ponieważ dotyczy to tej samej sprawy jakoś rzuciło mi się w oczy - bym odwiedził jej siostrę. - oba przecinki zbędne - a to powtórzenie to konieczne? - zza - przecinek przed więc, a nie po. Karnister mówi mama bohatera, więc odpuszczam, choć to kanister. - powtórzenie (może niezbyt dokładne, ale jednak) - kredens i stół to faktycznie dwa meble, ale krzesła do tego, to już trochę więcej. Proponuję pominąć "dwa meble"- na pewno? - albo jej albo dziewczyny- napisałabym tu ów - to wtrącenie, więc po mąż też przecinek - buka? - że Maria chce
I jeszcze gdzieś zamieniłeś Marię na Marylę - to nie to samo imie.

Ciekawy wstęp, trochę rodem z romansów, ale widzę, że zdecydowanie nie pójdzie to w kierunku romantycznej bajeczki. Urywasz w bardzo ciekawym momencie - chwała Ci za to. Wiadomo, ze czytelnik zajrzy do następnego fragmentu, tym bardziej jeśli lubi wplecione już wcześniej smaczki.
Czekam na ciąg dalszy.
B.

- przecinek po wstała- przecinek po śladów - zbędny przecinek przed albo- przecinek przed kto -
[/b][/b]moi świętej pamięci rodzice
- przecinek przed wiedziałem - przecinek przed przywiozłem - przecinek po kolację- przecinek przed uniosła
Motyw nienowy, ale dobrze podany. Lekka forma troszkę niweluje makabryczność tekstu, ale może to i lepiej. Nie lubię czystej makabry. Umiejętnie wzbudzasz sympatię do faceta, by na końcu odwrócić kota ogonem.

Dzięki za dodatkowe wyjaśnienia. Rozumiem teraz Twoje zarzuty.

Będę bronić opowiadania. Wyznanie Adama i Katarzyny jest logiczne, ponieważ oboje sądzili, że są to ostatnie chwile pana Jakuba i że mogą się pochwalić swoja przebiegłością. Gdyby Jakub nie zatruł wina, zostałby prawdopodobnie zeżarty przez sarpensy i nie miałby możliwości podzielić się z nikim swoją wiedzą.
Dzięki za wizytę i za krytyczne podejście do tekstu.
Pozdrawiam
B.

Dzięki Mirosławie, cieszę się, że Ci się spodobało i że przeczytałeś mimo sporej objętości.
Ze stylizacją jest tak, że gdyby była prawdziwa, prawdopodobnie nikt by nie zrozumiał. Na własne potrzeby nazywam to "starofantastycznym słowiańskim".
Dziękuję jeszcze raz
B.

Dzięki za pocieszenie.

Amso, rozumiem Twoja tęsknotę za opisami, niemniej ten tekst ma ich naprawdę dużo. Jeszcze tylko trochę więcej i stałby się nudny i - jak mawiają niektórzy - przegadany.
A ze mnie nie będą ludzie, znaczy pisarz, bo za stara już jestem - zanim ktokolwiek mnie dostrzeże, zdążę umrzeć. Dobrze, że są portale internetowe

Dziękuję Amso za uwagi. Tekst w pierwotnej wersji cały był stylizowany, ale było to okropnie męczące. Dlatego też zmieniłam, ale być może trochę tego zostało.
Zadziwiłaś mnie żądaniem jeszcze bardziej szczegółowych opisów - myślę, że wtedy opowiadanie byłoby zupełnie nie do czytania, a zarzut, iż przynudzam - nagminny.
Również się cieszę z górnej półki i doceniam.
Pozdrawiam

Heisenberg, Figiel - bardzo się cieszę z takich komentarzy, to miód na moje serce. Poprawki oczywiście uwzględnię.
Następnym razem rzeczywiście podzielę opowiadanie przynajmniej na dwie części - niestety, nie wiedziałam, jakie panują obyczaje na portalu.

Chciałam tylko przeczytać i odejść cichutko, bez zostawiania znaków, że byłam. Ale łzy przesłoniły mi klawiaturę i sprawiły, że zostałam dłużej. I nabrałam odwagi, żeby nie wstydzić się uczuć. To prosty i piękny w swojej prostocie wiersz. Szkoda tylko, że w życiu jest trochę trudniej. Że to, co tu wzrusza i zaciska gardło łzami często w codzienności sprawia, że gryziesz pięści lub tłuczesz nimi o ścianę. - trafiło Ci się nieładne powtórzenie - może jedno dzisiaj zmień na teraz
- a tu dwa razy gardło, może raz zmień na krtań

- tu chyba zdarzyło Ci się niechciane powtórzenie. Może w pierwszym zdaniu daj "osuwało się".
Lubię postać świętego Franciszka za szczególne umiłowanie zwierząt - to zupełnie pominąłeś w swojej krótkiej opowieści, ale też rozumiem, że nie stanowiło to sedna. Ciekawie i bez szczególnego patosu, ale z przekonaniem, na jakie stać tylko wierzących.

Dobrze, że jeszcze jestem sama w domu, bo chyba rodzina stukałaby się w dyńkę. W tym momencie ryknęłam takim śmiechem, że kot schował się pod łóżko, a pies obudził się wystraszony.
Chyba mamy podobne poczucie humoru.
Bardzo fajny tekst.