Koszmarnie prawdziwe. Otarłam się o to, dlatego ten wiersz szarpnął mną straszliwie.

Nie znam się na poezji i rzadko coś komentuję, ale czasem trafi się perełka, którą i rozumiem, i czuję. Tak jak tu.
Jedynie mam zastrzeżenie do obdartych kolan - raczej otartych albo pościeranych, albo krwawiących kolan

- w sensie, że tak jak ona ingeruję w opowiadania
Nie rezygnuj z trzeciego rozdziału, a przecinki potraktuj jak obce wojska - walcz z nimi.

Myślę, że moim problemem na tą chwilę (przedmowa) tę chwilę
- po co
- tu nie wiem, czy napisałeś tak z rozmyśłem, czy tak wyszło, ale generalnie mówi się, że coś ma uboczne skutki -odważyłby - znowu nie wiem, czy ta esencja zamierzona, czy miało być egzystencji - może - powiedziała - zbity albo wybity z kontekstu - tę - pan - naprawdę - zgaduję- wierzę - tę - tę
Troszkę poczułam się jak Andromeda. Do powyższych uwag dodam jeszcze, że bardzo dowolnie stosujesz przecinki, a dowolność w większości przypadków objawia się w ich braku.
Nie zmienia to faktu, że bardzo przyjemnie czytało mi się tę Twoją zakręconą powieść(oczywiście cofnęłam się do rozdziału pierwszego, ale tam nie zostawiałam komentarza) i będę czekała na ciąg dalszy.
Aha i jeszcze jedno -źle zapisujesz kwestie dialogowe.

[quote]teraz o jed­nym myśli choć od­rzu­ca tą myśl[/quote - tę myśl

Masz trochę niedoróbek w tekście, ale niestety, nie notowałam ich od początku, a opowiadanie jest zbyt długie na poszukiwania. Zapamiętałam, że używasz - a raczej powinno być parę kasztanowych ludków - trzy ludziki

- dym raczej ulatuje, ulatnia się na przykład gaz z nieszczelnej instalacji.
Jeszcze parę rzeczy by się znalazło, ale nie jest to najważniejsze.
Budujesz bardzo powoli i systematycznie swoją historię, pokazujesz czytelnikowi eskalację zachowań chłopca, do tego dokładasz czynniki zewnętrzne, w tym te najważniejsze - rodzinę (matkę) i szkołę (rówieśników). Podoba mi się też sposób w jaki pokazałeś, że tak to nazwę - edukację naturalną - pobyt na wsi, spotkanie z prawdziwą śmiercią (kury, świniak). Tutaj już troszkę stchórzyłeś - tylko opisałeś zabijanie i patroszenie świniaka, a pokazałeś Alana przy zabijaniu kury - zdecydowanie mniejsze wrażenie, choć dobrze oddałeś zaskoczenie, jakie spowodował widok bezgłowego ptaka.
Potem relacja z Robertem - tu już mam większe zastrzeżenia. Nie wykorzystałeś tego motywu - podziwu chłopca dla mężczyzny, prób naśladowania itp. Tu jest świetny moment do kolejnej eskalacji odbiegających od normy zachowań.
A końcówkę powaliłeś według mnie dokładnie. Wprawdzie Alan zabija matkę, ale robi to nieświadomie - przynajmniej tak to przedstawiłeś. Położyłeś tym całe opowiadanie. Pokazanie zachowań chłopca miało czemuś służyć, to że on sam szuka coraz mocniejszych wrażeń i bodźców miało do czegoś doprowadzić, a nie doprowadziło.
Ja miałam takie wrażenie, że pompowałeś balon, rozdymałeś go granic wytrzymałości, przygotowałeś nas na wielkie bum, a nastąpiło cichutkie pyk.

- ognisko się rozpala - stawia
Już wiem, czego mogę się spodziewać, zaglądając w Twoje opowiadania. To wycieczki w przeszłość, takie sympatyczne, nostalgiczne, bez zżymania się na upływ czasu, na zmiany. Malujesz świat pastelowymi barwami, a czasem dorzucasz coś bardziej kolorowego, jakiś smaczek, który sprawia, że jestem w Twojej historii, czuję ją i przeżywam na nowo, jakbym to ja z Tobą wędrowała.

- powinno być nieraz - przed albo i przed ani nie stawia się przecinków, chyba że się podwajają. Nie jem ani ziemniaków, ani makaronu. Chciałabym albo buty, albo rękawiczki.
Bardzo ciepła opowieść z klimatem, który doskonale pamiętam (bo urodziłam się znacznie wcześniej niż dziesięć dni przed wybuchem stanu wojennego). Ciekawie napływająca fala wspomnień ładnie i z dużą dozą autentyzmu wpasowana w osobowość dość szczęśliwego dziecka. Będę śledzić dalsze losy bohaterki.

A mnie uwiódł zapomniany klimat. Pamiętam te lata i wspominam je z nostalgią. Jak wszystko z młodości. Opis pokoju, kilka słów o tramwaju zachwycają trafnością. Cała scenka jak dla mnie bardzo naturalna, pełno smaczków, które wywoływały uśmiech na twarzy.
Jednak dla mnie to opowiadanie jest zdecydowanie za długie, sądzę, że spore cięcia wyszłyby na dobre tekstowi, bo - mimo wskazanych zalet - tekst trochę nużył.