Podobają mi się 2 pierwsze wersy, mogłyby wprowadzać w ciekawą treść, natomiast 2 ostatnie to moim zdaniem niezbyt udana pointa, trochę taka ucieczka w jakiś pomysł, zabawę słowem ceną - bezcenność, ale gdzieś refleksja się w tym wszystkim rozmywa, moim zdaniem gra słów się tutaj nie sprawdziła.

- w ogóle

ja nie mówię, że jestem autorytetem, ani go też nie stanowię, ale swoje zdanie mam - równie dobrze można byłoby podważać zdanie kogoś kto mówi, że coś jest świetne, no bo jaki ma autorytet, żeby mówić, że coś jest świetne? ale jak ktoś chwali, to nie podważamy jego autorytetu, mówiąc, kim ty jesteś, że możesz chwalić, natomiast, gdy ktoś ma uwagę krytyczną, to już gorzej przychodzi jej przyjęcie i tutaj pojawiają się takie słowa.

Miladora ujęłaś mnie tym tekstem zaprawdę tym bardziej, że nie bardzo spodziewałam się Twojego nicka, znając Cię raczej z innej strony mocy A temu tekstowi też mocy nie brakuje. Jedyna uwaga - czy pod koniec koniecznym jest pojawienie się tych wszystkich nazw okołomuzycznych (nie znam się), ale których jednak wydaje mi się jest zbyt wiele? Poza tym dla mnie świetnie.

- wielkie słowa, i wydaje mi się, że żeby się na takie tematy i stwierdzenia na temat pokoleń porywać to jednak trzeba mieć już jakiś dorobek, żeby za słowami szło "poręczenie" - tzn. znam tego człowieka i wierzę w to co mówi

początek mnie zaciekawił, ale właśnie zakończenie rozczarowało, nie w takim moim zdaniem kierunku to powinno pójść, myślę, że najpierw trzeba dobrze poznać samego siebie i nauczyć się o tym pisać, zanim się przejdzie do takiej tematyki

- tĘ chwilĘ

- szukaniA

- odkrycie Ameryki to to nie jest mam wrażenie silenia się na głębokość i filozofię
- a dlaczego nie MOJA zamiast "ma", w którym to wieku jest pisane?

Jest to mocno niestrawny wiersz, za dużo w nim patosu, właściwie prócz tego zachłyśnięcia się patosem niewiele tam z tego wiersza przebija na światło dzienne; mam wrażenie, że ktoś pomieszał styl "na wieszcza" z mądrościami Coelho

Dobre, takie gorzkie wejrzenie na otaczającą rzeczywistość, czego często nie chcemy robić, bo najgorzej spojrzeć prawdzie w oczy - wtedy przecież może okazać się ona właśnie taka chujawiem

- to moim zdaniem najlepszy fragment, również tytuł chwytliwy, przyciąga do wiersza, natomiast szkoda, że reszta wiersza już nie taka, zabrakło w niej tego czegoś, co mają dwa wersy powyżej, jakiegoś pazurka

Lubię takie wiersze, wieloznaczności, szukanie znaczeń, smaczki słowne jak

Bardzo mi się podoba, jest klimat, widać tę spostrzegawczość autora i zdolność do opisu detali. No i jest proza poetycka.

Cenię sobie Twoje wiersze i ten mi się podoba, ale mam wrażenie, że na pointe zabrakło Ci czegoś mocnego, czy jakiegoś świeższego pomysłu, bo cały wiersz jest dobrze wyważony, dobrze się przez niego "idzie", poszczególne obrazy się ze sobą łączą. Ale pointa jakoś banalnie...

niezbyt pasuje mi ten podział na wersy. bo np. co mówi wers
- dodatkowo przed GDY powinien być przecinek

- przesada z tą Szymborską, myślę, że na portalu można znaleźć kilka, może i kilkanaście osób, które taki styl już sobie wyrobiły, także dla chcącego nic trudnego, nie trzeba mieć do tego Nobla na koncie

Niestety, ale jest banalnie, zbyt też słodko, takie och i ach, rozkosz, płomienie, miłość. Przydałoby się mniej tendencyjnych zwrotów, a więcej czegoś charakterystycznego, oryginalnego, co wyniosłoby ten wiersz ponad setki podobnych, jakie się czyta po internecie. Pomyśl może nad rozwinięciem jakiegoś stylu, który byłby tylko Twój, po którym od razu by rozpoznawano, że to Twój wiersz, że nikogo innego być nie może.

Czy to nie wędruje bardziej ku prozie poetyckiej? Takie mam odczucia

Dobry wiersz, jest jakieś konkretne odniesienie do życia, są i uczucia, jest refleksja. W kilku miejscach warto byłoby poprawić np. szyk, żeby się lepiej czytało, ale warto pochylić się nad tym wierszem i teraz.