Mirosławie, piękne obrazy, piękne uczucia i na koniec kłujesz smutkiem niczym szpadą duszę czytelnika... W mojej skromniej, niewiele znaczacej opinii pieknie.
Te babcine sady...
Pozdrawiam, DamianL

Witaj, esere. Prostym środkiem do celu. Wiersz dość prosty, a jednak przekazuje osobiste przemyślenia. Ode mnie powiem, że czytając go zacząłem w pewnym momencie bardziej podśwpiewywać niż czytać, powtórzyłem nucenie z całością i brzmiało to w mojej głowie całkiem fajnie

Na moim biurku własnie stoi cola...
Pozdrawiam, DamianL.

Pierwsza myśl po przeczytaniu - Zdrowie to mnie musi nie lubić, skoro tak często go nie doceniam... A co do tekstu, ciekawy, choć krótki. Na szczęście nigdy nie zaprzyjaźniałem się z chorobą na dłużej, ale tekst i tak do mnie przemawia. Kolejny solidny tekst.

Właśnie zauważyłem, że zapomniałem skomentować, a przecież tekst czytałem jakiś czas temu i mi się podobał. Zakończenie super! Jak śmiałem nie skomentować...

Wiersz, myśl, jedność. Przelałaś myśl w formę wiersza, ale zabrakło mi czegoś co by tę myśl w wierszu ujednoliciło. Niby są przelane emocje i przemyślenia, ale jednak nie do końca to czuję. Najgorsze jest jednak to, że nie potrafię określić czemu tak jest i tym samym nie mogę pomóc.
Ja w wierszu odnajduję też opis zgorzknienia, niegdyś żywa i pełna chemii, teraz gorzki posmak w miejsce odżywczego syropu. Jest jednakże jeszcze nadzieja, czyli zgorzknienie nie do szpiku kości, można się jeszcze uratować.

Lubię Twoje wiersze, bo zmuszają mnie do odpalania wikipedii i wyszukiwania nazw, których używasz Ziarnopłonu nie znałem, już znam, dzięki!
Co do bezpszczołowia, lubię neologizmy, sam ich używam często w życiu, więc mi pasuje.

Pozdrawiam, DamianL.

Świadomość przemijania boli? Przynajmniej ja tak odczytuję wiersz.
Podobają mi się przytoczone obrazy. Starość ma jedną dużą zaletę - doświadczenie. Coś czego takim młodym gadom jak ja często brakuje.

Pozdrawiam, DamianL.

Zapraszałaś w shoutboxie to zaglądnąłem

Uwaga, nadchodzi debiut komentatorski, gdyż pierwszy raz się pofatyguję.

Nie jestem polonistą, więc nie będę sie rozwodził nad stylem i rozbiciem wiersza. Odniosę się więc do treści. Główna myśl wiersza znana jest mi bardzo, conocne batalie z samym sobą, dywagcje tego głosu, kiedy sen tak bardzo pożądany. Osoba śpiąca obok nie usłyszy nawet echa gromów, które w głowie uderzają. I zgrabnie to opisałaś.
Mi się podoba

Pozdrawiam.