Ojeju, proszę nie odkopywać takich staroci, bo mi wstyd potem.
Znaczy nie no, można odkopywać, skoro nie mam serca tego pousuwać, ale wstyd wciąż.

Zolu, dziękuję bardzo za to głębokie wejrzenie w wiersze i zdanie relacji z wizyty w wątpiach „Wątpi”. Kłaniam się.

Hejeczka!

Dziękuję za wszystkie cieplutkie słowa, które tu padły.

Opheliac - rozczaruję Cię, ale tematyka okołomedyczna zrosła się ze mną i z moim pisaniem już na stałe Niemniej jednak serdecznie zapraszam do "Wątpi".

introwerko - od dłuższego już czasu nie odnajduję się za bardzo we współczesnej poezji, ale ten wiersz lubię i na pewno będę do niego wracać. Cieszę się, że powstał dzięki czytaniu moich tekstów.

Pozdrawiam Was serdecznie!

Ojej, że też chciało Ci się odkopywać tak stary tekst!
Jestem świadoma tego powtórzenia, niemniej jednak uważam, że nie przeszkadza w niczym.

W ogóle to dziękuję, że skomentowałaś ten tekst, dzięki temu przypomniałam sobie o tym komentarzu

Cholernie mnie rozbawił.

Puzdro!

Hej. Jejku, jak ja dawno Cię nie czytałam.
Dwuznaczność z przeleceniem uważam za słabą.
Poza tym jest ciekawie, czuję się zaintrygowana, szczególnie końcówką. Przestałam (niestety) śledzić Twoją twórczość, więc nie wiem, jaką drogę przeszedłeś od tego, co czytałam ostatnio (pamiętam motywy morskie i dłuższe niż tutaj frazy) do tego, co czytam teraz. Być może kiedyś to nadrobię.
Myślisz o następnej książce?
Puzdro.

Cześć.
Po mojemu tu nie powinno być przecinka, ale głowy nie dam za zasadność tej uwagi.

Dawno mnie u Ciebie nie było.
Mam poczucie, że tekst jest trochę pokrętny, może trochę przekombinowany (zwłaszcza patrząc na pulsującym wirem istniejących zdążeń), niemniej jednak końcówka mnie bardzo zaintrygowała, więc za nią dziękuję.

Puzdro!

Ale ja do dzisiaj pamiętam, że pod "kasztanem" mi napisałaś, że słabiutko! Przeżywałam, bo wtedy jeszcze się bardzo przywiązywałam emocjonalnie do tekstów.

W każdym razie - jej, strasznie miło słyszeć to wszystko

Pierwiosnek zaiste uroczy, blaszko

W gimnazjum pisałam do szuflady, na Portal trafiłam na początku liceum, wtedy już odrobinę lepiej sobie radziłam Chociaż i tak kojarzy mi się, że obrywało mi się od Ciebie Co było bardzo motywujące i wiele mnie nauczyło.
Puzdro!

Cześć, misie

Warto było zrobić ten primaaprilisowy żart choćby po to, żeby usłyszeć tak miłe rzeczy jak "nie będę ukrywać, że uważam Cię za jedną z najbardziej obiecujących poetek na tym portalu" - ogromnie dziękuję, Vanillivi!

Byłam wielce ubawiona czytaniem moich gimnazjalnych wierszątek zgromadzonych w grubym zeszycie w linie opatrzonym dopiskiem "spalić przed przeczytaniem" Nie mogłam się zdecydować, co wybrać, w końcu padło na ten łzawy kawałeczek napisany przez niespełna czternastoletnią mnie.

Miło bardzo, że redakcyjny psikus się spodobał

Dzięki wszystkim za komcie, puzdro!

Cześć.
Tytuł przyciągnął, obiecywał coś chemiopodobnego, nie zawiódł.
Miałabym jednak kilka uwag:
Przyznam, że nie wiem, jak się aktualnie Rada Języka Polskiego zapatruje na to ubieranie, ale wydaje mi się, że jednak poprawniej jest, gdy ubiera się kogoś lub coś, w sensie dziecko czy choinkę, a ubrania raczej się zakłada (a buty wkłada etc.).
Uwielbiam chemiczne/biologiczne/anatomiczne/medyczne/naukowe/etc. nawiązania w literaturze, co już niejednokrotnie podkreślałam w komciach, podkreślam też jednak zawsze, że przeładowanie działa, moim zdaniem, na niekorzyść, tutaj przeładowanie (i przekombinowanie i w ogóle) dostrzegam w piętrowej konstrukcji Osobiście to dla mnie za dużo, łapię zadyszkę od nadmiaru.
No ale to ja, wiadomo.
Puzdro.

Cześć.
Pierwsze dwa wersy mi się podobają, pomyślałam o jedzeniu, które po wyciągnięciu z zamrażarki robi się wodniste, mdłe i bez smaku. Później przestaje mi się podobać, bo kompletnie nie trafia do mnie obraz rozmrożonych słów galopujących jak stado koni.
Może nie dostrzegam jakiegoś odgórnego porządku rządzącego obrazami (rozmrożone słowa, stado koni, poziomki, liście etc.), ale dla mnie są one trochę przypadkowo dobrane i chaotycznie rozrzucone. Wiersz traci wszelką spójność, a wraz z nią - według mnie - sens.
Niestety, odchodzę nieprzekonana. Puzdro.

Cześć.
Podobnie jak w poprzednim Twoim tekście, tak i tutaj znalazłam frazę dla siebie - poprzecznie pękały im wnętrza.
Trochę mi nie gra pierwszy wers drugiej strofy, bo kojarzy mi się, że to nie jest tak, że "śpiączka zapada", tylko "ktoś zapada w śpiączkę". Ale może nagięcie tej prawidłowości jest umyślne, a ja tego nie złapałam.
Dalej też mam trochę problem - splatając mokre dłonie/ nad rozdartymi ciałami/ do gołych kości - jeśli ciała miały być rozdarte do gołych kości, to zmieniłabym jednak składnię na "nad rozdartymi do gołych kości ciałami". Bo w tej chwili dla mnie wygląda to tak, że wychodzi "splatając mokre dłonie do gołych kości".
Nie wiem, czy dostatecznie jasno się wypowiadam, nie wiem też, czy nie gadam głupot.
Rozdarte ciała przywodzą mi na myśl anatomię, dlatego bardziej by mi pasowało ustne zaliczanie anatomii niż biologii, ale to już bardzo subiektywnie.
Zaintrygowałeś mnie, będę wypatrywać następnych tekstów.
Puzdro.

Cześć.
Interesujący tekst, chociaż może nieco mglisty w niekoniecznie pozytywnym sensie.
Moją uwagę przyciągnął szczególnie fragment nie splata mnie widmo/ z głuchym nagrobkiem.
Trochę szkoda, że niektóre frazy nie są rozwinięte, tylko tak ot, sygnalizująco rzucone (choćby naprawdę wg mnie dobre słychać piski na zdjęciach czy czuć żar abaddonu. Niedosyt.
Niemniej, będę zerkać na kolejne teksty, myślę, że warto.
Puzdro.

Cześć.
Motyw z materiałami do budowy chatki jest ładny i uroczy, dodatkowo wzmocniony niepokojącym wspomnieniem o stosie, ale myślę, że brakło umiejętności i/lub pomysłu na zgrabne ujęcie tego motywu. Toteż ja także nie odnalazłam się w tekście.
Puzdro.

Cześć.
Za EF - do bólu dosłowny opis obrazu, od ekfrazy jednak oczekuje się czegoś więcej, głębiej etc.
Dodatkowo interpunkcja kuleje, choćby niektóre przecinki są zbędne, mnie osobiście coś trafia przy takich przecinkach
Cóż, nie tym razem, więc do następnego razu
Puzdro.