Dziękuję ogromnie Miladora za pomoc! Czasem serce mi krwawi przy pewnych zmianach, ale widzę, że to ma sens... Skorygowałam według Twoich wskazówek, ale jeszcze daję tekstowi odetchnąć i spojrzę na niego świeżym okiem... Czy mi na pewno lepiej po tych poprawkach

Dużo przy tej korekcie się nauczyłam. Widzę dzięki Tobie, jakie błędy namiętnie powtarzam
Dzięki wielkie!

Bardzo dziękuję jestem wzruszona że znalazłam się na podium, cieszę się ogromnie

Dziękuję za ciekawe komentarze, zaangażowanie i spostrzeżenia

Gratuluję I miejsca!

Dziękuję!
Pozdrawiam (:

Dziękuję bardzo za przeczytanie i komentarze!

JOLA S. , troszkę zabolało że "to nie jest dobre opowiadanie" (czemu? jestem ciekawa ), ale to wszystko co napisałaś dalej... Wynagradza, nawet gdyby to było "naprawdę fatalne opowiadanie". Czytam wielokrotnie. Jakie to piękne słowa. Dotykają mnie bardzo. Dziękuję. Cenne. Zdanie "Opowiada, jakby chciała usłyszeć głos innych. " wdrukuję sobie w serduszko.

Madawydar, dziękuję!
Zrozumienie koi - nawet samotny ból.
No właśnie... czy miało być inaczej - czy to tylko złudne nadzieje, że ktoś tak obiecywał?..
Towarzyszył mi przy pisaniu, poza obrazem Rafała Olbińskiego, również wiersz Szymorskiej, zacytuję dla poszerzenia kontekstu i z chęci podzielenia się:

Miladora , bardzo Ci dziękuję za ogromną pomoc.
Tekst się wyleżakował, poddałam go pracy sekatora... Zmiany dokonane i odleżane.

Po czasie przyznaję, że sny w trzeciej osobie i czasie przeszłym lepiej pasują.

Starałam się pozmieniać zgodnie z sugestiami, chociaż... pewnych wtrąceń nie mogłam sobie darować Tekst traci ducha, tak czuję, bez jednak pewnych elementów, być może zbędnych, powtórzeń... (Jak te kanapki z serem. No jakoś czuję że potrzebuję - dodawać smaku do tych wspomnień...)
Ale, być może, po prostu potrzebuję jeszcze czasu, żeby dojrzeć do "poucinania" wszystkiego, co zbędne..
Na ten moment - kanapek z serem nie ruszam.

Bardzo jestem ciekawa dalszych uwag, komentarzy i krytyki! Przyjmę wszystko, nawet ostre zruganie

Przeszły mnie dreszcze na koniec. Poruszające. Mocne. Zaskakujące zakończenie.

Od końca zatem: początkowo pomyślałam o gabinecie psychiatry, gdzie mogą wisieć surrealistyczne obrazy.. a to inny lekarz. onkolog z obrazami surrealisty na ścianach? byłoby to ciekawe.
może właśnie pomocne. może ocieplające. pozwalające na przestrzeń, oddech...

bardzo dobrze oddany klimat snu. śnienia. sprawdziłam obrazy które podlinkowane są jako inspiracje, ten pierwszy szczególnie porywa... aż sobie go zapisałam. pięknie w tekście oddane słowem to, co ten obraz robi, do czego zaprasza.

podoba mi się dużo. ale szczególnie ten dialog: jak bardzo ci zależy, żeby podążać za ciepłem...
o woli życia. o popędzie życia, który wygrywa nad popędem śmierci?
póki co...

i: narośl, która zdawała się pochłaniać je coraz bardziej. Zarastać. Trawić.
później się wyjaśnia, skąd ta narośl. i wiele w tym tekście nabiera innych znaczeń. ale tu bardzo mi się spodobała ta gra. zarastać. a więc: trawić, jakby pokrywać się trawą. i trawić, jak pokarm...

piękne, piękne.

moja Gałązko Jabłoni... - ze Stachurą ta szczęśliwa Wyspa Jabłoni na końcu mi się skojarzyła.

od momentu potraktowania z przymrużeniem oka tego tekstu bawiłam się dobrze
ciekawa podróż, jak na oceanie, po falach, w łódce targanej sztormem.
od poetyckości, przez moment z realności i życia wzięty, po rymowane religijne litanie...
ciekawy tekst

Haha. Zobaczymy, co nam AI odpowie..
Pozdrawiam!




Dzięki. Pomyślę sobie jeszcze nad nim.
Póki co usunęłam jedno "przeżycie" z trzech
Pozdrawiam

haha rozbawiło mnie, serio zaśmiałam się do monitora


czytam kilka razy, nie wiem czy rozumiem więcej, ale podoba mi się ten wiersz
zaskoczenia i książeczka do nabożeństw

Bardzo mi miło czytać te słowa, dziękuję!



Miladora , ogromnie dziękuję... Jestem zaskoczona tak szczegółową analizą, bo to mnóstwo pracy i czasu poświęconego na ten "sekator"... Dziękuję.
Przejrzę to sobie wszystko na spokojnie, postaram się poprawić zgodnie z uwagami.



Oj to prawda.. serduszko trochę boli . Ale rozumiem, że taki ból jest potrzebny do wzrostu...


- tutaj chodziło mi o oddanie specyficznego sposobu wypowiedzi takiego starszego pana z recepcji. Może właśnie w takim "przegadanym" stylu, pełnym powtórzeń.
Ale pomyślę sobie jeszcze nad tym.



To był taki zamysł, żeby fragmenty ze snami bardziej zbliżały czytelnika do tych przeżyć - dlatego w pierwszej osobie. Bardziej wciągały w akcję dziejącą się we śnie - a więc pogmatwaną, niezrozumiałą, nielogiczną, bazującą na silnych emocjach, bardziej z trzewi niż z głowy...

Co do drugiego snu - zastanowię się jak z tym czasem. Myślę że lepiej, żeby to było ujednolicone - albo w obu snach czas teraźniejszy (chyba lepiej), albo przeszły.

Czemu ten sen jest o wojnie... No cóż, pisząc najprościej i najszczerzej - to opowiadanie mocno bazuje ta realnych zdarzeniach... i realnych snach. Czemu wtedy śniłam o wojnie? Myślę, że w jakiś sposób był to "język" skojarzeń na wyrażenie tego poziomu niepokoju, sytuacji granicznej, której dane przeżycia dotyczyły... Chodziło mi też o próbę zobrazowania rozkładu. Rozpadu siebie, świata. Wszystko co znane rozpada się na części i jest to przerażające.
Przemyślę sobie to jednak wszystko, mając w głowie Twoje uwagi, i będę edytować.

Ogromne dzięki za zaangażowanie
I bardzo chętnie skorzystam z pomocy, kiedy już poprzerabiam ten tekst.



No cóż... w uniwersalności pewnych doświadczeń jest jakaś pociecha...
Hm

Bardzo dziękuję!
Widzę zdecydowaną zmianę na lepsze przy usunięciu tu interpunkcji. Robi się jakoś.. mniej "przaśnie" dziękuję!
Poprawiam. mniej siły nie jest niezbędne, co nie wybrzmiało lepiej wygląda w kolejnej linijce, ale rozłożyłam ją w sumie na trzy...

Nad końcówką jeszcze się zastanowię.
Zależy mi na tym żeby tam zostało: "czy zostałoby mniej życia", a nie czasu. Pomyślę co tam można jeszcze zmienić

Dzięki wielkie za pomoc!

przepiękny... przeszywający na wskroś
bardzo prawdziwym, jakich jeszcze słów można użyć?...

podziwiam Twoje rymy i rytm. przywodzą mi na myśl Antoniego Słonimskiego i "Żal" w podręczniku do polskiego - i zachwyt tym wierszem, to, że znam go na pamięć, i jego rytm tak "niesie"... to przypominają mi Twoje rymowane, rytmiczne wiersze.

pies nie wybrzydza, wciąga surową ze smakiem...

dziękuję za dobre słowo i przywitanie!

Pozdrawiam

bardzo mi się podoba...