Długi, a jednak czytałam do końca z pasją... tekst pobudza wyobraźnię, podoba mi się Pozdrawiam serdecznie

A wiesz, mam ten sam problem z ocenianiem wierszy Uważam jednak, że ten kitem nie jest. Dla mnie jest super taki jaki jest, co do wersu. Pozdrawiam serdecznie

Dziękuję za poświęcenie czasu na mój skromny tekst

zygfryd2007 - uważam, że natura ma same doskonałe wynalazki, nie to co my, ludzie Co do Twoich sugestii- już teraz wiem, że ostatniego wersu nie zmienię. Jakoś tak brak mi czegoś gdy go nie doczytuję, ale być może to tylko dlatego, że do takiej formy przywykłam. Słowo "słaba" kojarzy mi się z charakterem, "krucha" bardziej z fizjonomią. Po procesie "rozdziobywania" widzę strzępy, po "wydziobaniu"- pustkę. Ale te dwie sugestie na prawdę dały mi do myślenia i z pewnością zastanowię się nad tym głębiej, być może nawet skorzystam z propozycji

mike17 - cieszę się, ze trafiłam w gust, miło mi

Pozdrawiam serdecznie

Mnie też razi przesycenie trybem przypuszczającym. Być może się czepiam (albo nie pojmuję) ale czy ostatni wers nie powinien brzmieć "Bo nie dość że anoreksja to jeszcze schizofrenia" ? Być może po prostu źle to czytam. Ale ogólnie - dla mnie super A schizofrenia to świetne dopełnienie całości moim zdaniem

Na jakiś dziwny sposób mi się podoba... chyba podzielam zdanie mike17 co do psychodeli )) Ale sens też widzę, chociaż nie do końca mogę to rozpracować. Pozdrawiam

To prawda, bo przecież jesteśmy częścią natury. I będziemy choćbyśmy się do szpiku kości "ucywilizowali". Dziękuję za komentarz, pozdrawiam serdecznie

Witajcie, dziękuję wszystkim za odwiedziny
Na początek winna jestem Wam wyjaśnienie, że podkreślenia zastępują spacje, których nie potrafiłam tam wstawić na stałe. Słowa mają być po prostu rozrzucone. Jeden z Adminów poinformował mnie jak to osiągnąć, ale nie zdążyłam się tym zająć przed komentarzami. Popróbuję, zobaczymy.

Ronny Singish Twój komentarz spowodował, że zastanawiam się czy jednak te "trajektorie" nie byłyby lepsze od spacji... ale jeszcze to przemyślę. Chyba masz rację z tym "kawa na ławę", dziękuję, że podoba się mimo to

sheCat szczerze mówiąc gdy pisałam ten tekst nawet nie zastanawiałam się jak powinna wyglądać poezja współczesna, ani nawet poezja w ogóle. Tak to widziałam i właściwie pozwoliłam sobie na taki eksperymencik Doskonale rozumiem Twój punkt widzenia, mnie też czasem coś w wierszach "uwiera" i nie potrafię się do tego przekonać. Jest mi niezmiernie miło, że jednak znalazło się coś, co mogłoby Cię zainspirować, oczywiście, że pozwalam

voytek72 dziękuję, dziękuję, dziękuję Miło mi, że odwiedziłeś mnie pod wierszem, i że na dodatek się podoba. A za mistrza Białoszewskiego gotowa byłabym Cię uściskać z wdzięczności, ale niestety, monitor Daleko mi jednak do wielkich tego świata. Pozdrawiam

wierszokleto rozumiem, co masz na myśli. Lubię jednak czasami się tak pobawić, obserwować jak ( i czy) forma zmienia odbiór wiersza, sposób czytania. Czy odzwierciedla więcej niż można wyrazić tylko słowem, czy wręcz przeciwnie- forma przysłania znaczenie. Byłam bardzo ciekawa Waszych reakcji na ten tekst, tym bardziej jestem wdzięczna za komentarz.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko

Dziękuję za miły komentarz Właściwie tak mi przyszło do głowy, że te owady są takim sprawdzianem, na ile człowiek czuje się częścią otaczającej nas przyrody. Z własnego dzieciństwa i młodości pamiętam, że istnienie wszelkich owadów było zjawiskiem naturalnym i nie wzbudzało strachu. Ukąszenia pszczół, mrówek i innych były czymś normalnym i nikt się tym nie przejmował. Teraz większość ludzi ma do nich jakąś awersję. Pozdrawiam cieplutko

Bardzo dziękuję wszystkim za tak miłe komentarze Jestem zaskoczona, spodziewałam się krytyki.

Ronny Singlish - cieszę się, że czujesz tę sensualność, o nią głównie chodzi

wierszokleto - dziękuję. Jeśli chodzi o tytuł- mam trudności z nadawaniem wierszom tytułów. Ale jestem uprzedzona do stawiania gwiazdek i pisania "bez tytułu" dlatego powtarzam pierwszy wers. Myślę, że przy kolejnych zastosuję po prostu nawias kwadratowy.

alicjo a - miło mi, że się podoba i że odnalazłaś coś więcej niż tylko silny związek z przyrodą. Jeśli na dodatek Twoim zdaniem wyszło oryginalnie to już w ogóle super

Pozdrawiam wszystkich cieplutko

Ciekawy, moim zdaniem dobry zabieg z tym powtórzeniem na początku i na końcu. Troszkę mnie zaszokował, chyba poprzez swą formę. Ekspertem nie jestem ale podoba mi się. Pozdrawiam

dedykacja najlepsza Ale i podsumowanie tygodnia (jestem niewyspana) mnie rozbawiło. Pozdrawiam

Przesłanie z pewnością wzniosłe ale... nie wygląda mi to na wiersz. Przepraszam, to tylko moja prywatna ocena.
Pozdrawiam.

Miałam nie interpretować ale skoro napisałaś, że cieszą Cię własne interpretacje to napiszę, a co mi tam
Nie wiem dlaczego, ale gdy czytam ten wiersz to przed oczami mam mamę z dopiero co urodzonym dzieciątkiem, które nie koniecznie miało przyjść na ten świat. Opis na początku kojarzy mi się z wyglądem noworodka właśnie, a reszta (to, co nawarzyłaś, nie pachnie miodem. , kochanie - to taki rodzaj mijania) w mojej interpretacji świadczyłaby o tym nieplanowanym właśnie. No i jeszcze te deszczowe wtorki, co to już są tylko wspomnieniem... Szpitalna sala i nauka chodzenia tylko wzmacnia to wrażenie. Zgrzyta mi tu jedynie dedykacja i lustro w pierwszym wersie (zgrzyta w mojej luźnej interpretacji a nie w wierszu).
Mam nadzieję, że nie uraziłam Cię tą próbą rozgryzienia twojego dzieła, ale może akurat taka zabawa w rozkminianie sprawi Ci frajdę, kto wie... Właśnie przy takich wierszach ubolewam, że nie ma tu "ulubionych". Pozdrawiam serdecznie

Po Twoim wyjaśnieniu widzę, że wiersz bardzo osobisty. Moim skromnym zdaniem byłoby lepiej w tym zapisie:

słońce przez szyby grzeje
nigdy nie lubiłaś zimy

jak tam jest?

zaakcentowanie tego pytania zmusiłoby do zatrzymania się przy nim i zastanowienia. Ale to tylko moje zdanie. Pozdrawiam

A mnie się podoba właśnie tak jak jest. Być może dlatego, że lubię biologię i terminy z nią związane nie drażnią mnie przejmuję spadek genetycznej ciągłości to mnie urzekło. Piękne podziękowanie